Daar langs de Rio Grande

Óscar en Tania hadden lang genoeg tussen het geweld geleefd. Beiden hadden ze in hun jeugd de verlokkingen van de bendes weten te weerstaan, hoewel niet altijd zonder kleerscheuren. Ze waren er zoals zovelen in hun buurt aan gewend geraakt, aan de permanente angst, aan de vrienden en familieleden die van de ene op de andere dag uit het leven werden gerukt. Maar met de komst van Valeria was alles anders geworden. Na weer een schietpartij waarbij enkele kogels zich in de muur van hun huisje hadden geboord, laag genoeg om een kruipende peuter te treffen, besloten ze te vertrekken.

Lees “Daar langs de Rio Grande” verder

Met Anuar op een barkruk

Eind 2017 vroeg comedian Anuar of ik te gast wilde zijn in de serie talkshows die hij maakt voor YouTube. Dat werd uiteindelijk een leuk gesprek over onder andere schrijven, comedy en toekomstplannen. Het resultaat, en hoe ongemakkelijk ik heen en weer wiebel als er een camera op me gericht staat, zie je hieronder. (Abonneer je direct even op z’n kanaal, vindt-ie leuk, en ik ook)

Lees “Met Anuar op een barkruk” verder

2018

De clown is klaar met zijn conference en in beeld tikken duidelijk zichtbaar de laatste minuten weg. De kurk hoeft er niet meer af, de fles is bijna leeg. Ik giet het laatste restje in m’n glas en kijk naar het vuurwerk dat de lucht in wordt geschoten. Op de achtergrond houdt Koenjit voor het eerst deze avond z’n snavel.

Het afgelopen jaar gebeurde er een hoop. Veel mooie gebeurtenissen, veel lelijke ook. Balans. Ik won veel, maar raakte het meeste weer kwijt. Zelfs aan dat wat de enige zekerheid leek kwam abrupt een eind.

Boven m’n hoofd verkleurt de lucht onophoudelijk. In tegenstelling tot eerdere jaren bekijk ik het alleen. Ik had verwacht dat ik medelijden met mezelf zou hebben rond dit tijdstip. Alleen. Zielig. Maar dat is niet zo. De symboliek van een nieuw jaar, een nieuw begin, gaat niet langs me heen. M’n zicht is wat troebel, maar m’n vizier open. Ik voel me prima, en ik ben niet eens dronken. M’n glas is leeg, er is niets meer om in te schenken. Het is goed zo. Het is tijd voor een nieuw jaar.

De lampjes van de Achterdam

Bijna dertig jaar had ik niet aan de Achterdam gedacht, die steeg in de Alkmaarse binnenstad voor sekswerkers. De hoerensteeg noemden we die toen, hoewel ik destijds nauwelijks een beeld had van wat dat inhield. Op internet kwam nieuwsbericht voorbij: ‘Alkmaarse sekswerkers op Achterdam mogen geen kerstverlichting ophangen’. Een foto bij het artikel van de steeg die de afgelopen dertig jaar net zo min van aanzicht veranderde als het vele decennia daarvoor deed.

Ik dacht terug aan die tijd. Na schooltijd fietsten we met een groepje naar de stad, naar de feestwinkel. Om klaperwten te halen, kleine balletjes die je tegen een muur smeet waarna een kleine knal te horen was en vervolgens gevloek van degene die op dat moment voor die muur zat. En trektouwtjes die we bij mensen zo aan de voordeur plakten dat-ie afging zodra de deur openging. Aanbellen, wegrennen, van een afstandje kijken. En lachen. Maar vooral wilden we stinkbommen hebben. Kleine ampullen met een gele vloeistof die een hele ruimte naar rottende eieren liet stinken zodra het glas brak. We daagden elkaar uit om de flesjes door open ramen bij mensen naar binnen te smijten, maar ik geloof niet dat iemand van ons het ooit aandurfde. Wat we er dan wel mee deden weet ik niet meer. Een keer was er een kapotgegaan in de kleedkamer van de gymzaal. Ik had het niet gedaan, maar kreeg wel de schuld.

De tochtjes naar de stad waren nooit compleet zonder een bezoek aan de Achterdam. Aan het begin van de steeg bleven we staan en duwden elkaar dan een beetje de steeg in. Wie durft. Uiteindelijk liepen we er een voor een doorheen en weer terug, aangemoedigd door de anderen. Iedereen keek meer naar z’n schoenen dan naar de ramen en de vrouwen daarachter, maar we kwamen allemaal terug met de grootste verhalen. ‘Ze hebben bijna geen kleren aan!’

De Achterdam is ‘niet representatief’, staat in het nieuwsbericht. Daarom mag de steeg in tegenstelling tot de rest van de binnenstad geen kerstverlichting. Vijf jaar geleden hadden de sekswerkers het dan zelf maar geprobeerd, maar al na het derde snoer met lampjes klopte de gemeente op het raam, de reglementen in de hand. Mag niet, weghalen.
Ook dit jaar moet de Achterdam het zonder kerstverlichting doen. Blijft de steeg een smoezelig achterafsteegje in een verder feestelijk verlichte historische binnenstad. Een steeg die door het stadsbestuur krampachtig wordt weggestopt. Je ziet de mannen en vrouwen achter dit besluit bijna zitten. Representatieve mensen, met representatieve kapsels en representatieve kleren, die na een representatieve werkdag terugkeren naar hun representatieve gezin in hun representatieve woning met een representatieve kerstboom en representatieve lampjes voor het raam. Lampjes, anders dan rode, zijn voor representatieve mensen. Niet voor die lui op de Achterdam. Ze hebben er immers bijna geen kleren aan.