Ik ben

Ik ben.

Ik ben.

Ik ben het abattoir waar moeder en kind als een hun einde vinden. Ik ben het bosperceel in volle herfstpracht waar tussen de bonte kleuren konijnen eeuwig rusten, geen botje in hun tere lijf nog intact.

Ik ben de gevierde showmaster met een minder geslaagde carrièreswitch. Ik ben de verbrande en vernederde, geslagen maar niet verslagen. Ik ben de woorden die ondanks verwoede pogingen mij het zwijgen op te leggen nog altijd weerklinken.

Ik ben de moeder van vijf met slechts één in leven, ternauwernood. Ik ben de vader op het schoolplein, vol van onzekerheid. Ik ben de kolos achter onderwatertralies voor wie de klok tikt.

Ik ben de eens ontheemde voorvechter van recht die een ogenschijnlijk onneembare vesting nam. Ik ben de liefde die standhoudt tot het bittere eind.

Ik ben klein, groot, onzichtbaar en niet te overzien. Ik ben pijn, ik ben verdriet. Ik ben beschadigd, berustend, onmachtig. Een wens, een droom, een verlangen. Ik ben blijdschap, ontroering, verwondering, geluk, ik ben hoop.

Ik ben.

Ik ben.

Geschreven voor www.shortreads.nl


Nóg meer lezen? In 2017 verscheen mijn verhalenbundel ‘De man die zichzelf in Auschwitz liet opsluiten’. Bestellen doe je bijvoorbeeld hier. Of hier.

Straks komt mama

Ze knikt wanneer haar gevraagd wordt of ze misschien een kopje thee lust. En een extra klontje suiker, vult ze aan. Op het schoteltje ernaast. Ze ruikt de vloer, de penetrante lucht van bleekmiddel vermengd in water, uitgesmeerd over het gladde oppervlak. Het zeil blinkt, precies zoals haar vader het graag ziet. Heeft ze de emmer met het vuile water en de mop wel opgeborgen, vraagt ze zich opeens af. Ze wil opstaan, maar de stoel lijkt haar vast te houden. Dat is raar. Voorzichtig wiebelt ze wat heen en weer. Gewoon even loskomen van de rugleuning, daarna gaat het vast. Er wordt een hand op haar arm gelegd. Die is van de vriendelijke mevrouw die haar zojuist een kopje thee aanbood. Blijf nou maar rustig zitten, zegt de mevrouw. De kop en schotel rinkelen wanneer die naast haar op een tafeltje worden gezet. Ze weet niet precies waarom ze hier moet blijven wachten, in deze kamer, maar ze wordt vast zo opgehaald. Mama is altijd op tijd, weet ze. Mama, zegt ook de mevrouw die nu op de stoel tegenover haar is gaan zitten en haar aankijkt. De hand die zojuist op haar arm lag rust nu op haar hand. Mama, zegt de vrouw nog eens. Ja, knikt ze, terwijl ze voorzichtig nog wat wiebelt in de stoel. Straks komt mama.

Geschreven voor www.shortreads.nl


Nóg meer lezen? In 2017 verscheen mijn verhalenbundel ‘De man die zichzelf in Auschwitz liet opsluiten’. Bestellen doe je bijvoorbeeld hier. Of hier.

Oneindig niets

Dag 1
Shit.

Dag 2
Shit shit shit.

Dag 3
Joh, het is makkelijk, zeiden ze. Alleen een beetje zitten, zeiden ze. Er kan feitelijk niets misgaan, zeiden ze. Dat is allemaal leuk en aardig, maar hier zit ik dan. Omringd door ni.. wacht, is dat, daar in de verte, een bo.. nee.

Dag 7
Eten is gelukkig geen al te groot probleem, ik heb alles wat ik nodig heb om vis te vangen. En als ik nou… ja, ik kan voorzichtig proberen een vuurtje te maken om ze te bereiden. M’n water zal ik moeten rantsoeneren, ik weet niet hoe lang ik hier nog zit en veel is het niet meer.

Dag 8
ZE ZIEN ME NIET ZE ZIEN ME NIET WAAROM ZIEN ZE ME NIET KIJK NOU DEZE KANT OP HIER BEN IK HIER HIER HIER

Dag 9
Shit

Dag 13
Oceaanvissen kunnen ook niet leven van zout water, gek genoeg. Ze pompen grote hoeveelheden water door hun lijf en dankzij speciale cellen in hun kieuwen wordt zo het zout eruit gefilterd zodat er iets drinkbaars overblijft. Ze hebben geen keus, net als ik. Geen keus. Geen keus.

Dag 19
Al vier keer zag ik een schip, maar zij zagen mij niet. Of wilden me niet zien. Ik probeerde te seinen, met de radio, met gebaren. Niets. Misschien ben ik hier ook niet, heb ik hen ook helemaal niet gezien. Is er niets anders dan het water. Is het water mijn plek. Misschien moet ik… moet ik…

Dag 24

Dag 32
Nina bobo, oh, nina bobo, kalau tidak bobo, digigit nyamuk
Adik sayang, adikku sayang, tidurlah, tidur dalam buaian

Dag 39
Als klein jongetje kon ik uren aan de kust staan, turend over het oneindige water, dromend van wat daar aan de andere kant lag. Nu weet ik het. Er is daar niets. Er is slechts de oneindigheid van het water. Het water dat me het ene moment met rust laat, me aan m’n lot overlaat, het andere moment met geweld van zich af lijkt te willen schudden. Me wil vertellen dat ik geen plek heb aan haar oppervlakte, er niet mag zijn. Er niet mag zijn.

Dag 43
tidurlah, tidur dalam buaian. Slapen. Alleen nog slapen.

Dag 49
In de verte, is dat een… schip. Weer een. Of weer geen. Het water laat je zien wat er niet is, niet zien wat er wel is. Wat is wat. Nog een keer, een teken, waarom ook niet. Wacht, ze komen dichterbij. Zien ze me? Ze zien me. Ze zien me. Ze zien me.

Geschreven voor www.shortreads.nl


Nóg meer lezen? In 2017 verscheen mijn verhalenbundel ‘De man die zichzelf in Auschwitz liet opsluiten’. Bestellen doe je bijvoorbeeld hier. Of hier.

Alles wordt beter

Ik probeer de krant uit te vouwen op de balkontafel, maar de wind die recht op het balkon staat maakt het me niet makkelijk. Het is een papieren krant, heel ouderwets eigenlijk. Je betaalt er wat extra voor, maar dat komt dan weer ten goede aan de journalistiek, en het bladert zo lekker en je moet ook nog iets hebben voor onder in de kattenbak.

*

Het waait, maar het is warm, en droog. Dat voel ik zelf ook wel, maar het staat ook in grote letters gedrukt, dus dan weet je zeker dat het waar is. We hoeven niet op te passen met watergebruik staat er en ik neem nog een slokje. Maar het is wel droog. En warm. Er is ook een hittegolf. Ja, niet overal, alleen in Arcen. Ik weet niet of je dat met een c of een k uitspreekt, maar het ligt in Limburg en omdat het er vandaag 30 graden werd, is de hittegolf compleet. Daar wel.

*

Op het plein voor de deur voetballen twee jongens en een meisje. Een van de jongens staat op doel. Hij wil dat helemaal niet. Omdat ik echt kk slecht ben in keepen, roept hij. Dat lijkt mij een legitieme reden, maar hij heeft weinig in te brengen en hij moet gewoon op doel. Drie kinderen op een afgetakeld pleintje. Het is het enige voetbal dat er vandaag te zien is. Gisteren won Engeland de laatste achtste finale op het WK van Colombia. Ze speelden kk slecht, maar Colombia was nog slechter, dus enigszins verdiend is het dan ook wel weer.

*

De wind wappert de krant naar een artikel over de Thaise grottenjongens. Een jeugdvoetbalteam dat na negen dagen spoorloos te zijn werd teruggevonden in een grottenstelsel. Toen ze de grot ingingen was dat nog wat ze waren, een jeugdvoetbalteam. Nu zijn ze de grottenjongens. Er bestaat een kans dat ze nog maanden onder de grond moeten bivakkeren. De enige uitweg lijkt via het water te zijn, een gevaarlijke onderneming, ook omdat ze niet kunnen zwemmen, laat staan duiken. Er zijn professionals die hen dat gaan leren, maar de kans dat ze alsnog verdrinken is fiftyfifty. Van alle ellende op de hele wereld raakt die van de grottenjongens me het meest. Misschien is dat omdat ik gewend raak aan de rest. Ik hoop het niet, ik hoop nooit te zullen wennen aan leed. Ik hoop dat voor alles een oplossing gevonden wordt.

*

Het CDA wil dat wedstrijden van de Oranje Leeuwinnen verplicht op tv worden uitgezonden. In het Mediabesluit staat precies welke sportevenementen moeten worden uitgezonden. Bij voetbal staat daar specifiek “(heren)” achter. Het Mediabesluit stamt uit 2008, zo ongeveer de laatste periode dat de (heren) voetballend nog wel eens iets presteerden. De vrouwen daarentegen, ja, die worden gewoon met twee vingers in de neus Europees kampioen. Op het pleintje voor de deur tikt het meisje de bal door de benen van de ene jongen en wipt ‘m daarna over de andere jongen heen het doel in. Zie je wel dat ik kk slecht ben, roept die laatste. Oké-é, dan ga ik wel, zegt het meisje en ze neemt zijn plaats in. Zie je wel. Alles wordt uiteindelijk beter.

Geschreven voor www.shortreads.nl


Nóg meer lezen? In 2017 verscheen mijn verhalenbundel ‘De man die zichzelf in Auschwitz liet opsluiten’. Bestellen doe je bijvoorbeeld hier. Of hier.

Hoger en hoger

Wanneer de wereld te snel draait
Zo snel dat het je duizelt

Wanneer je omringd wordt
Omringd door ruis

Wanneer zorgen je boven het hoofd stijgen
Zo hoog dat je er nauwelijks nog overheen kijken kunt
Al sta je op je tenen

Wanneer het geluid oorverdovend is

Klim.

Klim hoger
En hoger en hoger
Zo hoog dat er niemand anders is dan jij

Op naar de wolken
Op naar het blauw
Op naar de sterren
Op naar de stilte

Haal adem
Wees vrij

Geschreven voor www.shortreads.nl


Nóg meer lezen? In 2017 verscheen mijn verhalenbundel ‘De man die zichzelf in Auschwitz liet opsluiten’. Bestellen doe je bijvoorbeeld hier. Of hier.