Zuchtmeisje

Ze draait het beertje een paar keer om, bij iedere wenteling weer net iets hardhandiger.
‘Wat kost ‘ie?’ vraagt ze, na eerst diep te hebben gezucht, aan mij.
Hoi, goeiemiddag, denk ik, en zeg dat ik het ook niet weet. Ik had het beertje ook al geïnspecteerd en inderdaad nergens een prijskaartje kunnen ontdekken. Ik ging er vanuit dat zij het wel zou weten. Dat is niet zo. Wel weet ik dat het minder dan twaalf euro moet kosten, want op een iets groter beertje zat wel een prijskaartje.  In het winkeltje van een ziekenhuis is alles net iets duurder. Ze weten dat, als je eenmaal hier staat, je toch nergens anders naartoe gaat. Daarom komen ze er mee weg. Over het duurdere beertje zeg ik niks.
Het meisje zucht opnieuw, steekt dan het beertje in de lucht en roept langs me heen: ‘Wat kost deze?’ Ik draai me om, het andere meisje heeft niet door dat het roepen voor haar bestemd is. Achter me klinkt opnieuw een zucht. Met het beertje in haar hand beent het eerste meisje richting het andere. Er komt een man naast me staan, hij heeft drie kinderen bij zich en ziet er moe uit. De kinderen jengelen dat ze een gebakje willen. De man doet zijn best het te negeren.

Dan is het meisje terug. ‘Negen vijfentwintig,’ zegt ze. Vanaf de kassa klinken piepjes bij elke toets die ze aanslaat. Terwijl ik wacht tot ik mijn pincode in mag toetsen schuift ze het beertje mijn kant op. ‘Het is een cadeautje,’ zeg ik, terwijl ik naar het schermpje blijf kijken. Vanuit m’n ooghoeken zie ik haar greep om het pluchen nekje verstevigen.
Het papier is stug en vouwt zo te zien niet lekker. M’n cadeautje wordt eerder omwikkeld dan ingepakt. En het plakband werkt ook al niet mee, het scheurt niet goed af en laat steeds los. De kinderen naast me roepen steeds luider om een gebakje en het meisje begint steeds luider te zuchten. Een soort zuchtmeisje, maar dan anders. Eigenlijk hoeft het niet zo nodig ingepakt te worden, bedenk ik me, maar dat nu nog zeggen schaadt vast meer dan het baat. Ze doet er erg lang over. Het is maar een klein beertje, maar alle arbeidskosten meegerekend heb ik nu toch wel waar voor m’n geld.
Een paar minuten later heb ik het cadeautje afgegeven. Het papiertje was binnen enkele seconden losgepeuterd, verfrommeld en op tafel gegooid. Ik kijk naar de prop en bedenk dat het waarschijnlijk voor iedereen beter is dat het zuchtmeisje dit niet hoeft te zien.

4 gedachten over “Zuchtmeisje

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *