Twijfel

Twijfel

Terwijl de redacteur zich buigt over de tienduizenden woorden die ik hem heb gestuurd, is bij mij het Grote Twijfelen toegeslagen. Had ik dit allemaal niet veel beter kunnen vertellen? Leuker? Mooier op kunnen schrijven? En heb ik eigenlijk wel alles verteld had ik had willen vertellen? Moeten vertellen? En maak ik mezelf er niet te makkelijk vanaf door straks juist met dít boek op de proppen te komen? Ik bedoel, ik wilde verdorie toch schrijver zijn, moet ik dan niet ten minste met een roman debuteren in plaats van een verhalenbundel die, ok, heus wel leuk is, maar misschien ook niet.

Ik bedoel, Reve debuteerde met de fucking Avonden. Niet dat ik mezelf graag wil spiegelen aan Eén van De Grote Drie, maar aan de andere kant: je moet die lat toch érgens neerleggen, waarom dan niet gewoon lekker hoog. Heb je er ook geen last van als je besluit om er maar gewoon onderdoor te wandelen. Moet je alleen niet steeds omhoog blijven kijken.

Het is ook allemaal een beetje de schuld van het verhaal dat mijn debuut had moeten worden. Het boek-dat-geen-boek-wilde-worden. Een nogal lijvig werk dat na enkel jaren(!) van schrijven, schrappen, herschrijven en weer opnieuw beginnen gewoon geen reet aan was, waarna ik het in de prullenbak flikkerde.

Daarop volgde een periode die niet bijzonder zonnig was. Niet per se door dat mislukte schrijfwerk, maar het hielp ook niet. In die periode schreef ik niks. Voor mezelf dan, voor klanten wist ik er met pijn en moeite nog wel wat uit te persen. Niet m’n beste werk. De lol was er compleet vanaf, ik had mezelf kapot getwijfeld op dat gebied.

Die lol kwam pas weer terug toen ik een begin maakte met de verhalen die nu uiteindelijk een boek hebben gevormd. Een boek dat straks daadwerkelijk in de winkel ligt. Dat vooruitzicht is er een om van te gaan jubelen en tegelijkertijd om ergens weg te kruipen, want wat als. Wat als helemaal niemand dat ding wil hebben. Dan kan ik twee dingen doen: vooral doorrrrgaan, of net als Alco van Puffelen eropuit trekken en aan een compleet nieuwe missie beginnen.

‘Wie?’

vlaanderen-200x300Dat moet ik misschien even uitleggen. Alco van Puffelen liet alles vallen en trok met zijn rolkoffertje naar België om daar een complete nieuwe betekenis aan zijn leven te geven. Om een reden te vinden opnieuw trots op zichzelf te zijn. Hoe? Door Nederland en Vlaanderen weer te herenigen. Dat alles met een dosis zelfvertrouwen om u tegen te zeggen (en een Congolees met dwerggroei genaamd Stan). En o ja, Alco van Puffelen is de hoofdpersoon in De verovering van Vlaanderen, de nieuwste roman van Stefan Popa.

God, wat zou ik graag schrijven als Stefan Popa, zodat ik zou weten dat het allemaal wel goed zit. Je moet De Verovering van Vlaanderen lezen, dat is het allerleukste boek van dit jaar.

Trouwens,  vergeet maar wat ik in de eerste alinea’s schreef. Je moet mijn boek ook kopen, want dat is het leukste boek van vólgend jaar (ik vertel je er binnenkort meer over). Koop er maar gelijk een aantal. Voor jezelf, voor vrienden en familie en geef er een aan een vreemde op straat. Zo leer je nog eens iemand kennen. En het is goed voor mijn zelfvertrouwen en dat is ook wat waard, toch? Toch?

Reageren is niet mogelijk.