Theedoekenhuis

De deur gaat niet verder open dan een kier en op borsthoogte steekt een voorhoofd met twee vragende ogen om de hoek.
‘We komen de woning bekijken,’ zeg ik.
Ze antwoordt niet, maar haar ogen schieten een paar keer heen en weer. Van mij naar mijn vader en weer terug naar mij. Ik vraag me af of ze me verstaan heeft.
‘Mogen we even binnenkomen?’
Ze knikt ja, maar duwt dan de deur weer dicht. Ik kijk mijn vader vragend aan, hij haalt zijn schouders op.
Ik sta op het punt opnieuw aan te bellen, als de deur weer open gaat. De kleine vrouw staat half achter de deur en zegt dat we verder mogen komen. Ze draagt een mondkapje en heeft een Spaans accent.

‘Graag jullie schoenen uit,’ zegt ze, wijzend naar de deurmat.
Terwijl wij onze veters losmaken, verdwijnt de vrouw de woonkamer in en komt terug met een stapel theedoeken. Behalve een mondkapje zie ik nu dat ze het soort plastic schoentjes draagt die chirurgen dragen en ook draagt ze plastic handschoenen. Driftig begint ze de theedoeken uit te spreiden over de vloer en maakt een pad naar de woonkamer.
‘Alstublieft,’ zegt ze vriendelijk, ‘hier lopen.’
De woonkamer is kaal en stinkt naar ontsmettingsmiddelen, ik word er een beetje misselijk van. Terwijl wij met keurende blikken door de woonkamer lopen, is zij druk in de weer met de theedoeken. Als een bezetene raapt ze de doeken achter ons op, om deze vervolgens weer voor ons neer te leggen. Ik loop expres weg van m’n vader en heen en weer, maar de vrouw is niet voor een gat te vangen. Ze weet de theedoeken elke keer weer op tijd voor m’n voeten neer te leggen. De badkamer mogen we alleen vanaf de gang bekijken. We steken onze hoofden naar binnen en worden haast verblind door de glimmende kranen. Wanneer ze vindt dat we genoeg hebben gezien duwt ze de deur gewoon weer dicht.

Bij de slaapkamers gaat het bijna mis. Terwijl zij een pad aanlegt naar de ene kamer, wil ik de andere binnen gaan. Achter me klinkt een gesmoord gilletje. De vrouw heeft haar handen voor haar gezicht geslagen.
We besluiten dat het mooi geweest is, over het pad van theedoeken keren we terug naar onze schoenen.
‘Mooi theedoekenhuis’, zeg ik in de auto, ‘ik zal ma even bellen dat ik geen hulp nodig heb met schoonmaken.’

4 gedachten over “Theedoekenhuis

  1. Als je haar nummer had genoteerd, had je haar nu (met terugwerkende kracht) een rolberoerte kunnen geven door haar uit te nodigen. Soms moet je jezelf iets gunnen, namelijk.

  2. oh dan val ik nog wel mee, ik wil alleen maar niet dat er door mijn slaapkamer gebanjerd word en al het bezoek van heren( aanhang van dochters, mijn boys en in zeldzame gevallen een technicus van de woningbouw die iets moet maken, wat langer duurt dan 2 uur ) mogen van mij niet staande plassen, want het idee dat er overal rondgepetterd word doet mij al kotsen, dus zeg ik altijd dat het een “dames” wc is en dat ze er alleen van gebruik mogen maken als ze gaan zitten. En er zit een bobbeltjesglazen raampje in de toiletdeur, ik zie het zo als ze toch gaan staan en dan word ik pissig.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.