Spaghetti en een kus

Weet je nog?
Die eerste keer bij jou thuis?
We waren twaalf jaar oud en we aten spaghetti, met je ouders. Daarna ging ik naar huis en liep je een stukje met me mee. En toen een kus, de eerste.
Ook de laatste, maar dat geeft  niks.

De jaren erna.
Soms zagen we elkaar ergens, maar veel vaker ook helemaal nergens. Maar kwam ik je tegen, dan herinnerde je me er altijd nog even aan.
Die ene avond.
Spaghetti en een kus.

Samen werken. Discotheek, achter de bar. Samen strontlazarus worden.
Mijn eerste flatje, je hielp me verhuizen. Achteraf opnieuw strontlazarus.
Of ik het nog wist.
Ja-a, ik wist het nog.
Spaghetti en een kus.

Nu ben je weg.
Kankerkanker.
Het had niet gemogen. Niet nu. Niet zo vroeg.
Maar ik draag je altijd bij me. Ik weet het nog.
Spaghetti en een kus.

1 gedachte over “Spaghetti en een kus

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.