Naamloos

Stevig houdt hij haar vast. Hij weet dat hij haar elk moment zal moeten loslaten. Alles is gezegd. Zo lang mogelijk probeert hij dit moment te rekken. Zijn gezicht in haar hals, haar haren strelen zijn voorhoofd. Het maakt niet uit hoe hard hij slikt, het verlost hem niet van het brok in zijn keel. Het hart dat hij aan haar schonk slaat nu zo hard dat zijn hele lichaam er van schokt. Ze voelt het. Ze haalt diep adem en ook zij verstevigt nog eenmaal haar grip. Hij neemt alles op, probeert het te verankeren in zijn geheugen. Haar aanraking, haar geur. Zijn ogen wellen op, het is tijd. Dan laat hij los. ‘Je moet gaan’, zegt hij. Zijn stem is hees, zijn keel droog. In de deuropening draait ze nog een keer naar hem om. Hij knikt. Een kleine glimlach op zijn lippen, het is goed. Even kijkt hij haar nog na, dan is hij alleen.

4 gedachten over “Naamloos

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.