Lieve Leon

(Geschreven voor de rubriek Lieve Leon in het radioprogramma ‘Een blok aan je been‘)

Lieve Leon,

Er moet me iets van het hart – dit land kampt met een probleem van enorme omvang. Een probleem dat al jarenlang schromelijk wordt onderschat. Een probleem zo groot dat het de schatkist, en dus ons – de brave belastingbetaler – jaarlijks een flinke duit kost. Geld dat we met zijn allen veel beter zouden kunnen besteden.

Dit probleem wordt jaar in jaar uit volstrekt genegeerd door de politiek. Sterker nog, de veroorzakers van dit probleem wordt keer op keer de hand boven het hoofd gehouden. Ze worden geknuffeld, vertroeteld en nog erger, gesubsidieerd. Dit virus, want zo kunnen we het wel noemen, gedijt als nooit te voren. Het spreidt zich uit als een enorme olievlek op het water des levens waarin jij en ik als onschuldige vogeltjes steeds grotere moeite hebben om niet kopje onder te gaan. Het is tijd om een eind te maken aan deze waanzin, het is tijd om dit probleem bij de wortel aan te pakken en voor eens en altijd uit te roeien.

Ik heb het dan natuurlijk over de bejaarde.

Je kent ze wel, je ziet ze overal op straat, want een baan hebben, ho maar. Werkschuw tuig. Misschien heb je ze zelfs wel in de familie. De vrouwtjes met hun roze haar en blauw uitgeslagen benen, de mannetjes met hun levervlekken op hun kale kop. Zelfs de haargroei weigert te werken. En maar zeuren dat het vroeger allemaal beter was. Ja, weet je waarom? Omdat er vroeger minder bejaarden waren! Ik zeg, terug naar die goede oude tijd, inkrimpen die hap.

Wat een Utopia zal dit land worden, stel je het eens voor: geen opstoppingen meer bij de kassa van de supermarkt omdat oma nog wat kleingeld heeft opgespaard in de vorm van een stuk of 200 muntjes van één en twee cent. Normaal kunnen invoegen op de snelweg omdat opa in zijn Opel Agila niet meer met maximaal 45 kilometer per uur voor je uit tuft. En wat een verademing zal het zijn om in het openbaar vervoer niet meer te hoeven opstaan als er weer eens eentje komt aangewaggeld terwijl je net een lekker plekje hebt weten te bemachtigen. Want laten we eerlijk zijn, stug blijven zitten als zo’n oudje heen en weer staat te schommelen op zijn of haar krakkemikkige beentjes is net als op de Dam een duif een rotschop verkopen – je wilt het o zo graag, maar je doet het niet. Tenzij je alleen bent natuurlijk, maar goed, in dat geval hoeft dat oudje ook niet per sé op jouw plek te gaan zitten.

Nu wil ik niet zo ver gaan en oproepen tot het bouwen van gigantische ovens of iets dergelijks, zo’n maatregel is in het verleden al eens uitgeprobeerd op een andere bevolkingsgroep en dat is voor alle partijen uiteindelijk zeer nadelig gebleken. Deportatie daarentegen lijkt mij een meer dan afdoende maatregel. Aanvankelijk dacht ik aan Groenland, maar om de kosten te drukken lijken mij de Waddeneilanden ook een reëele optie. Eens per week kan er dan een pontje oversteken met belangstellenden om de ouden van dagen eens in het wild te zien. Dit alles tegen een kleine vergoeding voor de pont-exploitanten, goed voor de werkgelegenheid én de economie. Er mag uiteraard gevoederd worden, maar wees voorzichtig met aaien, bejaarden staan bekend om hun kribbige reacties.

Om dit alles te bewerkstelligen zou ik graag een politieke partij op willen richten. Ik ben het nog niet helemaal met mijzelf eens over de naam, daarover wil ik op korte termijn nog een brainstormsessie houden. Of een prijsvraag, eventueel bij jou in de uitzending, misschien dat dit een nog een hogere luisterdichtheid genereert. Win-win.

Voor het oprichten van de partij schijn ik wel zo’n 30 handtekeningen nodig te hebben, te zetten bij het plaatselijke gemeentehuis, een schijntje. Een kleine enquête in mijn directe omgeving heeft uitgewezen dat hier meer dan voldoende animo voor is. Dat zit dus wel snor, met die handtekeningen.

Wanneer die tijd gekomen is, lieve Leon, sta jij dan vooraan in de rij om de eerste te zetten? Ik zou het een eer vinden.

Met jeugdige groet,

Pascal

(Een bewerking van deze tekst werd op 10 juni 2012 voorgedragen op Paginagroots in Rotterdam, een initiatief van Derek Otte)

1 gedachte over “Lieve Leon

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *