Ik weet van niks

(Dit artikel verscheen eerder op Nurks)

“On some level, my life has been wasted on me”, schrijft de Amerikaanse schrijfster Nora Ephron in haar boek ‘I remember nothing’. Ik heb het boek niet gelezen, noch was ik überhaupt bekend met het bestaan van mevrouw Ephron, maar bij het lezen van deze quote voelde ik direct een verwantschap. Het gros van de gebeurtenissen in mijn leven hadden, wat de herinneringen betreft, net zo goed niet kunnen plaatsvinden.

In gesprekken over voetbal zijn er altijd mensen die nog goed weten hoe in 1993 die en die speler in de 87e minuut met buitenkantje rechts de bal langs de keeper schoof, terwijl hij minuten daarvoor… afijn, u begrijpt waar ik heen wil. Zelf weet ik, ondanks oprechte interesse, vaak op maandagochtend nog nét wie er een dag eerder tegen wie gespeeld heeft, de uitslag en bij meer dan drie doelpunten toch zeker 80 procent van de doelpuntenmakers. Een week later? Niets meer, behalve dan dat ik toch écht heb gekeken. Bij films ben ik vaak al op de helft voor ik besef dat ik deze niet zo lang geleden al heb gezien.
Vol bewondering luister ik naar hen die hele gedichten kunnen opdreunen, openingszinnen uit favoriete romans uit het hoofd citeren of soms zelfs hele passages woord voor woord kunnen herhalen. Ook als zij het boek tien jaar geleden hebben gelezen. Zelf ben ik altijd blij als ik, wanneer ik het boek dichtklap, nog weet waar het over ging.

Dit geldt overigens niet alleen voor wat ik lees of op het scherm zie, ook gebeurtenissen in mijn eigen leven vervagen sneller dan ze me overkomen. Zo hebben sociale media als Hyves en Facebook me al meerdere malen met m’n neus op het feit gedrukt dat ik me vroegere klasgenoten soms (vaak) totaal niet kan herinneren. De school nog net wél, maar daar is dan ook alles mee gezegd.
Mijn curriculum vitae moet ik nauwkeurig bijhouden en voor sollicitatiegesprekken uit het hoofd leren, anders heb ik geen flauw idee wanneer ik waar werkte en wat ik er precies deed.
Vriendinnetjes herinner ik me over het algemeen wel, maar het wanneer, hoe lang en in welke volgorde zijn een vraagteken.

Met de beste wil van de wereld kan ik je niet vertellen hoe laat mijn zoon geboren is, of op welke dag van de week, ondanks dat ik dit keer op keer heb nagevraagd en gehoord. Kleding voor hem kopen, zonder dat hij erbij is, is ook al zo’n onmogelijke opgave. Ik weet niet welke maat hij draagt, hoe groot zijn voeten zijn of hoe lang hij is – Ja, ‘ongeveer zo hoog’.
Het gros van mijn vakantieverhalen is niet zozeer gebaseerd op de gebeurtenissen, maar meer op wat er te zien is op de grote aantallen foto’s die ik met opzet maak.

Herinner ik me dan werkelijk niets? Jawel. Ik kan Pulp Fiction tot in detail voor je opdreunen, inclusief dialogen, ik kan je elk detail over Superman vertellen, mijn burgerservicenummer zit erin geramd en ik weet nog precies waar ik was toen Ajax in 1995 de Champions League won. Maar daar houdt het dan ook wel een beetje mee op.

Heeft het te maken met selectieve interesse? In sommige gevallen, wellicht, maar over het algemeen vergeet ik in rap tempo ook gebeurtenissen die ik me toch echt wel zou willen herinneren.
Maar het heeft ook zo zijn voordelen, want ook de negatieve momenten in mijn leven zijn vaak slechts een vage herinnering. Het glas is halfvol.

Natuurlijk chargeer ik wanneer ik zeg dat ik me niets kan herinneren, noch bevind ik me in een vroeg stadium van Alzheimer. Mijn onvermogen te herinneren heeft vooralsnog geen negatief effect op mijn functioneren. Maar ik kan me, helaas, wel volmondig vinden in de uitspraak van Nora Ephron. Mijn leven was, tot op zekere hoogte, niet aan mij besteed.

5 gedachten over “Ik weet van niks

  1. Mooi geschreven, leest lekker weg. Zoekend naar een passende reactie, kan ik alleen maar quoten… “Vergeten is een vorm van vrijheid.” Kahlil Gibran, Libanees tekenaar en schrijver (1883-1931)

  2. Na 3x gelezen te hebben dat je hier iets geschreven had, heb ik eindelijk geklikt… hahaha.
    Ik vind het een leuk stuk. Ik moet zeggen: het lijkt me handig… jij kunt steeds weer dezelfde boeken lezen en zo. Of komt de herinnering dan -terwijl je leest- toch weer heel vlot terug?

  3. Gelukkig vergeten we, zo kunnen we verder met ons leven en niet stilstaan bij elk klein dingetje dat we meemaken.

    Er is een theorie dat je langetermijn geheugen verbonden is aan emotie. Negatief of positief, vraag iemand naar haar of zijn beste momenten. Hij of zij zal het zich als gisteren herinneren. Misschien niet de precieze cijfers, maar het moment. Dat is toch belangrijker dan een datum :)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.