De Ponyfluisteraar

‘Stil maar meisje, stil maar.’
Liefdevol kroelde Henk met zijn handen door de manen van het dier, het leek wat onrustig deze ochtend. Van alle pony’s, vond Henk dit misschien wel het liefste diertje. Hij kwam vaak bij haar, hij had het gevoel dat zij hem begreep. Dan liep hij haar stal in en begon haar een beetje te borstelen, dat vond ze fijn. Bij haar kon Henk al zijn gedachtes kwijt, met haar kon hij al zijn problemen bespreken. Geduldig hoorde zij hem dan aan, af en toe snuivend alsof zij wilde zeggen, ik begrijp je volkomen Henk.

Henk had slecht geslapen vannacht. Hij zat nog met zijn hoofd bij de televisieuitzending waar hij de afgelopen avond te gast was. Hij had daar oog in oog moeten zitten met het asielzoekertje dat op het punt stond teruggestuurd te worden naar het land dat hij ooit als klein kind had achtergelaten. Henk had er eigenlijk geen zin in gehad, dat gesprek. Hij had in eerste instantie nee gezegd. Hij was graag op tv, maar hij had nog genoeg te doen en hij wilde ook wel eens een keertje met een dekentje op de bank liggen en The Voice of Holland kijken. Hij vond die Nick en Simon altijd zo guitig.

Maar Henk had zijn telefoon na het gesprek met de redacteur nog niet in zijn zak gestoken, of het toestel ging alweer over. ‘Maxime’, stond er in het display. Henk overwoog het telefoontje naar de voicemail te laten gaan, maar bedacht zich. Henk nam altijd op, altijd. En dat wist Maxime.
Maxime was direct over de tv-uitzending begonnen. Hoe wist die man nou toch altijd precies wat Henk deed? Hij had hem gevraagd te heroverwegen. Of Gerd er niet gewoon kon gaan zitten, had Henk nog gevraagd. ‘Maar dat doe jij altijd zo goed, die praatprogramma’s. Jij bent altijd zo lekker menselijk’, had Maxime gezegd. Henk bloosde een beetje, het was waar. Daarbij had hij altijd zo’n moeite om nee te zeggen tegen iemand met een zachte G.

En zo zat Henk die avond aan de gesprekstafel, tegenover hem het jonge Angoleesje dat binnenkort een enkele reis naar het land van herkomst zou krijgen. Bij binnenkomst was Henk door het aanwezige publiek boos aangekeken, maar hij zou wel even fijn gaan uitleggen dat het toch echt niet anders kon. Henk had voor de spiegel een beetje geoefend op zijn gepijnigde gezicht, hij had het aardig onder de knie. Maar eenmaal aan tafel voelde Henk zich niet zo zeker van zijn zaak. Het jongetje bleef hem maar strak aankijken, en waar Henk ook naartoe keek, steeds weer voelde hij die priemende, donkere ogen. Zorgvuldig probeerde hij het verhaal af te steken dat hij daarvoor nog met Maxime had doorgenomen, maar de woorden rolden niet lekker over zijn tong. Steeds maar weer die ogen op hem gericht, hij was er van gaan stotteren.

Dit kan toch niet, had Henk gedacht. We kunnen dit jongetje toch niet zomaar op het vliegtuig zetten? Henk slikte, stamelde en slikte nog eens. Waarom hij eerst wél mocht blijven en nu opeens weer niet, had het jongetje van hem willen weten. Ja, verdorie, daar had Henk ook geen antwoord op. En het joch had óók al zo’n prachtige zachte G. Henk werd week van binnen, hij moest iets. Hij wilde dolgraag om de tafel lopen, het knulletje over zijn bol aaien en zeggen dat het allemaal wel goed zou komen, maar hij kon het niet. Het mocht niet. Hij had zijn orders gekregen en regels zijn nu eenmaal regels. Toen de presentator van het programma zich er ook nog mee begon te bemoeien werd het voor Henk helemaal te veel. Hij wilde naar huis.

Toen eindelijk een van de andere gasten aan het woord werd gelaten kon Henk weer een beetje ademhalen. Hij viste in zijn binnenzak naar een zakdoek om zijn voorhoofd te deppen en voelde daar een pennetje. Dat is het, had Henk gedacht. Snel had hij een papiertje gepakt en schreef daar vlug wat op. Buiten beeld had hij het naar het Angolese Limburgertje geschoven. Hij had nog zo gehoopt dat niemand het had gezien. Helaas. De presentator had het gezien en vroeg de jongen het briefje hardop voor te lezen. Of hij misschien zin had om nog even samen met Henk een voetbalwedstrijd te gaan kijken. Het had Henk leuk geleken, dat maakte het vertrek voor zo’n jochie toch wat draaglijker. Nog even gezellig samen naar FC Twente en dan achteraf nog even een ijsje eten. ‘Mooi niet!’, had de jongen geroepen. ‘Hij is voor PSV hoor!’, had diens pleegmoeder er nog aan toegevoegd. Henk zou het liefst op dat moment heel klein zijn geworden. Zo klein dat niemand hem nog zou zien en hij onzichtbaar weg had kunnen rennen. Hij wist zich geen houding meer te geven.

Gelukkig was het gesprek opeens voorbij en werd het volgende onderwerp aangesneden. Het jongetje had de tafel verlaten en Henk voelde hoe zijn eigen hartslag weer wat omlaag ging. Nu was het weer als vanouds. Lekker grollen in de studio zonder zo’n illegaaltje die zo onhandig op je geweten speelt. Henk voerde weer het hoogste woord, hij had zelfs het woord muts in de mond durven nemen. Henk glimlachte van oor tot oor terwijl hij eraan dacht, tot naast hem de pony onrustig begon te snuiven waardoor Henk direct zijn aandacht er weer bij had.
‘Stil maar meisje, stil maar’, zei Henk nog eens en liet de borstel zachtjes door de manen van het dier glijden. Voorzichtig drukte hij zijn gezicht in haar hals, zijn laatste rustmomentje voor de drukte van de dag zou losbarsten. Maar vanavond lekker naar het voetbal.

9 gedachten over “De Ponyfluisteraar

  1. Je zou bijna medelijden krijgen met Henk. Bijna, maar niet helemaal…Tsja, elke partij die deelneemt aan de regering moet nu eenmaal luisteren naar Ome Geert. Wie dat niet doet is z’n zeteltje kwijt en dat zou natuurlijk vervelend zijn. De SGP zij nog zo mooi dat ze het nooit hebben over individuele gevallen. Ayaan Hirsi Ali was natuurlijk een uitzondering want zij was ernstig ziek. Een zeer ziek pathologisch leugenaarster. O ja, dat ene jochie van 8 was óók een uitzondering. En inmiddels dood. Dus zand erover. Maar verder voert het kabinet als beleid dat het nooit spreekt over individuele gevallen. Uitzonderingen daargelaten natuurlijk. Want het kabinet is héél consequent. In het maken van uitzonderingen.

  2. Zoooo, echt keihard zeg, kan niet anders zeggen, precies de waarheid, zo mooi verhaalt.
    Je bent een kunstenaar met woorden.
    Goed de emoties over laten komen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.