Genieten

Genieten

Dinsdag 14 maart werd ik wakker met de gedachte: vandaag ligt m’n boek in de winkel. Ik had de dag vrijgehouden, want dat leek me wel toepasselijk. ‘Je moet van die dag genieten,’ werd me door meerdere mensen verzekerd, dus dat was ik van plan. Genieten. Maanden naartoe geleefd, genieten zou ik.

’s Ochtends had ik een afspraak bij de orthodontist met M. Hij moet misschien een beugel. Ik zie niet waarom, maar mensen die er meer verstand van hebben dan ik vinden van wel, dus wie ben ik om daar tegenin te gaan. De afspraak liep uit en dus deden we alleen de controle en verplaatsten we de röntgenfoto’s naar een andere dag. Die middag mocht ik namelijk in het programma van Roelof Hemmen op BNR wat vertellen over m’n boek en ik wilde niet te laat komen. Genieten.

Onderweg naar buiten, naar de auto, liepen we eerst nog even naar het station om de hoek. Daar zit een Ako en ik had zin om m’n boek eindelijk in een winkel te zien liggen. Genieten. In de Ako keek ik op de eerste tafel, maar daar lag-ie niet. Op de tafel ernaast ook niet en op de tafel daarnaast ook niet. Voor de zekerheid liep ik overal nog een keer langs, maar hij lag nergens. ‘Hij ligt wel in andere winkels hoor,’ lachte ik naar M, maar verliet de winkel met een steen in m’n maag.

Die steen zat er later die dag nog steeds toen ik buiten de studio van Hemmen zat te wachten tot het mijn beurt was. Een boek, het enige exemplaar dat ik tot dan toe gezien had, in een tasje. Dat boek had ik de week ervoor op televisie uitgepakt, bij Omroep Flevoland. Dat kan je hier terugkijken. Ik moest lang en veel vertellen en voorlezen en het meeste ervan is op de snijtafel blijven liggen. Maar goed ook. Bij Hemmen zou het niet lang duren. Dat wist ik al, omdat Henk er een dag eerder zat. Ik vertelde over m’n boek (vanaf 1:24) en hoorde mezelf zeggen ‘ja, vanaf vandaag in de winkel’ terwijl ik nog steeds met die steen in m’n maag rondliep. Vijf minuten later stond ik weer buiten. In de parkeergarage deed het uitrijkaartje het niet.

Thuis ging ik gamen. Ondertussen checkte ik berichtjes. Vrolijke foto’s van bekenden die het boek online hadden besteld en ‘m hadden ontvangen. Tussendoor berichtjes van mensen die naar een winkel waren gegaan en te horen kregen dat ze ‘m daar niet hadden. Er kwamen nog wat stenen bij. De rest van de dag wachtte ik zonder te weten waarop. Er kwam niets meer. Die avond at ik met een beste vriend bij een pizzeria in de stad. Genieten. Hij had z’n collega aangeraden m’n boek te kopen. Ze was er speciaal voor naar de winkel gegaan, maar ze hadden ‘m niet.


Het is goedgekomen. ‘De man die zichzelf in Auschwitz liet opsluiten’ ligt vrijwel overal in de winkel (behalve bij Bruna en Primera). Online bestellen kan ook.

Reageren is niet mogelijk.