Geen zin

Een jaar geleden, give or take een paar weken, hing ik languit op een stoel langs een zwembad in de Macedonische zon. Voor me speurde m’n zoontje de bodem van het zwembad af op zoek naar de snorkel die bij zijn veel te grote duikbril hoorde. Naast me een koud drankje en een volle asbak, want een jaar geleden rookte ik nog (weer) ketting. Er lagen ook twee notitieboeken – een voor elk boek dat ik aan het schrijven was. Het eerste schreef ik in opdracht en ligt inmiddels in de winkels, maar daar kan ik verder niets over kwijt. Het andere was de semi-autobiografische roman die inmiddels al drie jaar m’n debuut moest worden. De eerste paar dagen van de vakantie was ik nog voortdurend bezig met aantekeningen maken en ongetwijfeld geniale invallen noteren, maar dat werd steeds een beetje minder. Tot ik helemaal geen zin meer had.

Daar stond ik niet direct van te kijken, ik was immers op vakantie in het prachtige Ohrid en ik had eigenlijk wel wat beters te doen. Ik had een beetje een kloteperiode achter de rug en die vakantie was net wat ik nodig had om de boel eens goed af te sluiten. Eerst even helemaal tot rust komen en dan zou ik na de vakantie de pen wel weer oppakken. Dat eerste lukte behoorlijk goed, dat tweede ging een stuk moeilijker. Eenmaal terug in Nederland had ik helemaal geen zin meer om weer verder te gaan en terwijl ik me door het opdrachtboek worstelde, begon mijn eigen werk me steeds meer tegen te staan. Ik ging er braaf elke dag voor zitten en probeerde wat zinnen uit het toetsenbord te stampen. En hoe vaker ik achter die latop plaatsnam, hoe meer het me tegenstond. Met het verhaal waar ik aan werkte, over niet mijn meest rooskleurige periode, dwong ik mezelf dag in dag uit die tijd te herbeleven. Gecombineerd met die eeuwige twijfel of ik überhaupt wel een beetje kon schrijven maakte dat me tot een sombere klootzak. Cynisch ook, vooral nadat eind vorig jaar een oud satirisch stukje van me opeens tot racistisch manifest werd gebombardeerd.

En toen? Toen stopte ik er helemaal mee. Op hetgeen waar ik daadwerkelijk voor betaald kreeg na raakte ik geen pen meer aan. Daar voelde ik me eerst nogal rot om – ik had namelijk zo’n vijftigduizend woorden op papier staan en dankzij dat andere boek ook eindelijk een ingang bij een uitgeverij. Maar hoe meer ik dat losliet, hoe beter ik me voelde. Ook dumpte ik het pseudoniem wat ik ooit had aangenomen. Gevoelsmatig kon ik nu weer mezelf zijn in plaats van de rol van schrijver te spelen. En zo stopte ik ook maar met lezen, want bij elke letter die ik las – of het nu boeken, bladen of blogs waren – dacht ik aan hoe ik mijn eigen schrijven verwaarloosde en vervolgens weer aan het manuscript in de la en hup! Daar ging m’n humeur weer. Een tijdje terug heb ik eindelijk de moed gehad het document de prullenbak in te smijten. Met prullenbak bedoel ik een USB stick ergens onderin een la, maar het idee is hetzelfde. Misschien heb ik ooit nog zin het weer op te pakken, maar voorlopig is het wat mij betreft een afgesloten zaak. Waarschijnlijk zal er hetzelfde mee gebeuren als met al het andere wat ik keurig in een la opberg: ik vind het nooit meer terug.

Het naamloze boek is al een tijdje af en sindsdien heb ik geen letter meer op papier gezet. Tot nu. Ik voel me vrij. Vrij van verwachtingen die ik van mezelf had en ook die van buitenaf, al dan niet ingebeeld. Ik heb mezelf zo lang verteld dat ik schreef omdat ik niet anders kon, dat ik vergat dat ik ook nog kan schrijven omdat ik het wil. Er was een tijd dat ik schreef omdat ik het – heel gek – leuk vond. Het is even zoeken, maar volgens mij zit dat nog wel ergens in me. De laatste tijd lees ik hier en daar weer. Vrij lezen, zonder te analyseren en te spiegelen aan mijn eigen werk. En af en toe borrelt het zelfs weer. Tijdens het lezen, maar ook als ik over straat loop, of zoals nu, zittend op het balkon en ik mensen zie en flarden van gesprekken opvang. Ik denk dan ook altijd even aan Jan van Mersbergen die elke dag op prachtige wijze laat zien dat overal een verhaal in zit. Je moet het alleen nog even opschrijven.
Verhalen willen vertellen, dat is waar het voor mij ooit mee begon. Eigenlijk is er niets leuker dan dat. Misschien zou ik daar toch eens wat mee moeten doen.

3 gedachten over “Geen zin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.