Einde

“Hoe dacht je dan dat ik zou reageren?!”
Het puntje van haar neus was knalrood geworden, iets dat immer gebeurde wanneer ze zich opwond. Ik had dit altijd zeer onaantrekkelijk gevonden, het was een van de redenen dat ik in bed het liefst het licht uit liet.
“Nou? Ga je nog wat zeggen??”
Ik had haar zojuist verteld dat ik een eind aan de relatie wilde maken en daarbij een heel verhaal opgehangen over hoe ik me geen raad wist met mezelf, dat ik tijd nodig had om uit te zoeken wie ik was en wat ik wilde en nog meer onzin om te verbloemen dat ik me gewoon verveelde met haar.

Hierop had zij aanvankelijk kalm gereageerd, mijn handen beetgepakt, mij verteld dat ze me begreep en dat het dapper was dat ik dit aan mezelf had durven toegeven. Ze sprak en sprak en hoe meer ze sprak, hoe meer ze schijnbaar nadacht over haar woorden en kwader en kwader werd, tot het punt waarop ze stond te schreeuwen. Waar die overgang exact had plaatsgevonden weet ik niet, ik was al vrij snel gestopt met luisteren. Waarom had ik haar dan ook bij mij thuis uitgenodigd, dacht ik, nu moest ik wachten tot zíj zou vertrekken. En vooralsnog maakte ze geen aanstalten.

“Blijf je nu gewoon stil??”
Het was overduidelijk dat ze van mijn kant nog iets verwachtte, maar wat, dat wist ik niet. Waarom gaan meisjes toch nooit gewoon weg? In mijn hoofd piepte en kraakte het terwijl ik iets probeerde te bedenken om te antwoorden, maar aangezien ik niet had geluisterd bleek dit nogal een probleem.
Ik dacht aan mijn overleden opa, de Canadese zeehondjes en het mislopen van de landstitel. Een traan liep moeizaam langs mijn wang. Het kriebelde en ik hield me in om hem niet weg te vegen. Ik staarde naar m’n nieuwe, witte schoenen. Er zat een vlekje op de punt, dat stoorde me.

Ze zuchtte diep en ging weer zitten, naast me, tegen me aan. Opnieuw nam ze mijn handen in de hare, haar gezicht drukte ze in mijn bovenarm. Zo bleven we even zitten, zwijgend, af en toe zuchtend. De traan was opgedroogd, het vlekje zat er nog. Wat maakt een koelkast een herrie in een verder stille kamer.
Ze liet m’n handen los en ging rechtop zitten. Ik draaide me naar haar toe, we keken elkaar aan. Met haar vingers streelde ze mijn wang, toen boog ze vooruit en haar lippen raakten nog eenmaal de mijne. Even leek het alsof ze nog iets wilde zeggen, maar ze bleef stil, stond op en trok haar jas aan. Ze legde haar hand op mijn schouder waarmee ze bedoelde dat ik niet op hoefde te staan. Ze draaide zich om en liep weg. Ik luisterde naar het geluid van de dichtslaande voordeur, het geluid van haar hakken op de straatstenen, haar wegrijdende auto. Uit de keuken pakte ik een nat doekje en veegde mijn schoenen schoon. Ik keek ernaar en knikte tevreden.

3 gedachten over “Einde

  1. Dat verlossende gevoel; de dichtslaande deur, het afnemende klikklakken van haar hakken, de motor uit de straat; vrijheid. Eindelijk.

    Mooi neergezet!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *