Over paarden met stomme namen

Eerste herinneringen. Sommige mensen hebben hele spannende, maar de mijne gaat over een paard. Ik heb helemaal niets met paarden, ik heb wel eens op een paard gezeten, of een pony, en daar vond ik ook niks aan. M’n zus wel, die houdt van paarden. Of hield van paarden, vroeger. Of ze nu nog steeds van paarden houdt weet ik niet, we hebben het daar niet zo vaak over. Nooit eigenlijk.

Maar mijn eerste herinnering betreft dus een paard. In de Alkmaarse flat waar ik mijn eerste drie levensjaren door heb gebracht, keken wij uit over weilanden. En in een van die weilanden stond een paard.

Het kan ook zijn dat ik dat alleen maar weet omdat er ook een paar foto’s rondslingeren die uitzicht bieden op die weilanden met daarin dat paard, maar volgens mij kan ik het me herinneren en dus is het zo. Ik snap sowieso niet waarom er iemand vanuit een flat foto’s gaat maken van de weilanden voor de deur, maar dat kan aan mij liggen. Misschien dat m’n vader die foto’s heeft gemaakt, die woonde in die tijd nog bij ons en eigenlijk heb ik hem nog nooit met een camera gezien. Misschien dat hij het eens geprobeerd heeft, een foto van een weiland maakte met daarin een paard en vervolgens dacht, nee, hier vind ik niks aan.

Maar mijn eerste herinnering is dus van dat paard, dat daar in de wei stond. Wat ie er deed weet ik niet, want ik was nog klein en ik vind het knap dat ik überhaupt nog weet dat daar een paard stond. Mijn tweede herinnering is dat het paard weg was en volgens mij vertelde iemand me dat ze worst van het paard hadden laten maken. Dat kan ik er ook zelf bij bedacht hebben, want tsja, wat maak je anders van een paard. Maar volgens mij heeft iemand me verteld dat ze van dat paard worst hebben gemaakt en dus is het zo. Volgens mij werd ik daar destijds niet warm of koud van en nam ik het als een gegeven. Nog steeds trouwens, eerste herinneringen hoeven niet per se traumatisch te zijn natuurlijk.

Paarden hebben verder nooit mijn interesse gewekt. Ik vond Robin Hood en Ivanhoe wel stoer en die reden op paarden, maar dat heeft er nooit toe geleid dat ik ook op een paard wilde rijden. Mijn zus wel, die had van die laarzen, een zweep en zo’n gekke helm. Geen paard, maar wel een abonnement op de manege. Ik ging wel eens mee naar die manege, een beetje kijken hoe m’n zus op dieren rondreed die stomme namen hadden, zoals paarden altijd stomme namen hebben. Thunder, of zo. Paardenworst vind ik wel lekker. Wanneer de slager vroeg of ik soms een plakje worst lustte, vroeg ik vaak om een plakje paardenworst, maar meestal kreeg ik toch leverworst. Ik heb wel eens wél paardenworst gekregen. Ik keek triomfantelijk naar m’n zus en zei: “kijk, een plakje Thunder.” Daarna mocht ik niet meer mee naar de manege.

6 gedachten over “Over paarden met stomme namen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *