De Wet van Poe

Zonder een knipogende smiley of een ander helder vertoon van humor is het onmogelijk om een parodie te maken op fundamentalisme die niemand zal aanzien voor echt fundamentalisme

Bovenstaande is de Wet van Poe die stelt dat een parodie van iets extreems, van nature onmogelijk te onderscheiden wordt van iets oprechts. Niet iets wat tot mijn parate kennis behoort, maar afgelopen week gebeurde er iets waarna ik er via Twitter op werd gewezen dat ik – onbewust – deze wet had gedemonstreerd. En hoe.

Twee jaar geleden deed ik tijdens de jaarlijks terugkerende discussie over Zwarte Piet ook eens een duit in het zakje. Ik schreef een persiflage op de vele argumenten voor het behoud van de kindervriend in zijn huidige, discutabele verschijning. Dit was een week nadat Quinsy Gario bij de intocht van Sinterklaas hardhandig was gearresteerd, omdat hij het had aangedurfd een t-shirt te dragen met daarop de tekst: ‘Zwarte Piet is racisme.’
In het stuk dat ik schreef vloog ik er met gestrekt been in. Ik zal de eerste zijn om toe te geven dat de woorden die ik koos nogal overdreven hard waren. Niet dat ik het compleet uit m’n duim zoog, maar het grootste deel van dat taalgebruik zag je voornamelijk terug in het open riool dat twitter vaak is, afkomstig van de anonieme toetsenbordridders van het vrije woord.

Vorig jaar werd de discussie al op iets stevigere toon gevoerd, maar dit jaar is het pas echt goed losgebarsten. Net als toen dook ook nu weer mijn werkje op. Niet helemaal toevallig, dat doe ik in eerste instantie namelijk gewoon zelf. Waarom elk jaar opnieuw hierover schrijven als ik ook oud materiaal uit de mottenballen kan vissen. Maar het grote verschil is dat mijn destijds gekozen woorden anno 2013 helemaal niet meer compleet over the top zijn. De link werd via social media vaker gedeeld dan in de twee jaar daarvoor bij elkaar en belandde ook op Joop (dat zwart ziet van de pietencolumns). De meeste lezers hadden niet, of in elk geval niet direct, door dat ik het al in 2011 schreef. Inmiddels is Zwart als roet vaker gelezen dan mijn andere werk, maar een groot deel van het publiek is daarvoor niet bij mij of Joop op bezoek geweest.

Een Gelderse vrachtwagenchauffeur, ene Cor van Aalst, kreeg het onder ogen – inmiddels gestript van bronvermelding en disclaimer – en besloot er een openbare Facebook-post van te maken. Niet omdat hij de satire kon waarderen, maar omdat hij het volledig eens was met de inhoud. En met hem vele anderen. Ruim duizend mensen deelden het, veelal voorzien van bijschriften als ‘Zo is het maar net!’, ‘Dit mag ook wel eens gezegd worden!’ en ‘Je haalt me de woorden uit m’n mond!’
Cor van Aalst en al die anderen hebben geen idee van de oorspronkelijke context en veranderden Zwart als roet in een xenofoob manifest.
Inmiddels is me al meerdere malen gevraagd of ik nu geen spijt heb dat ik het ooit schreef. Of ik niet erg vind dat er op zo’n manier mee wordt omgesprongen. Of ik Facebook heb gevraagd het te verwijderen.

Nee.

In tegenstelling tot wat sommigen beweren, is dit niet iets dat juist door het verzet tegen Zwarte Piet in de hand wordt gewerkt. Het is niet deze discussie die voor een tweedeling in de maatschappij zorgt. Die tweedeling is er altijd en wordt nu simpelweg zichtbaar.
Zoals Peter Breedveld schrijft: ‘Die hele Zwarte Piet-oorlog legt alleen maar bloot wat er altijd ingezeten heeft: een diepe minachting, een vurige haat jegens mensen met een andere huidskleur onder een groot deel van de Nederlandse bevolking.’
Nee, je hoeft hier als kleurling niet achter in de bus te zitten en op een museumstuk in NEMO na ben ik hier nog nergens een bordje met ‘Slegs vir blanke’ tegengekomen. De afgelopen dagen laat maar weer eens zien dat je er met een andere huidskleur voor veel mensen niet echt bijhoort: Dit is ‘ons’ land en ‘onze’ traditie en daar moeten ‘zij’ vanaf blijven. Mensen die hier zijn geboren en getogen moeten terug naar ‘hun eigen land’.

Dus nogmaals: nee. Ik heb er geen spijt van, ik vind het niet erg en laat het alsjeblieft staan. Laat maar zien welke bagger nu komt bovendrijven. We houden er in dit land toch zo van om zaken bespreekbaar te maken? Nou, ga je gang. Bespreek dit en schiet daar vooral een beetje mee op. Racisme is alive and kicking en stug de andere kant op kijken verandert daar geen reet aan.
Zoals ik eerder schreef: Het doet er niet toe of jij het geen racisme vindt, jij bent immers niet degene die er door gekrenkt en in een hoek gezet wordt. Natuurlijk geloof ik dat een meerderheid niet racistisch is. Maar dat betekent nog niet dat je niet racistisch kunt doen. Erken dat mensen zich negatief aangesproken voelen door bepaalde uitlatingen en benamingen en houd ermee op. Spreek degenen aan die zich er schuldig aan maken, kijk niet weg en bagatelliseer het vooral niet. En ja, dat werkt twee kanten op, maar als iedereen bij zichzelf begint komen we een heel eind.

Met die wens ben ik ongetwijfeld een zweverig, links, politiek correct, multiculti-knuffelend Gutmensch. Prima. Als dat verkeerd is doe ik het met alle liefde fout.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *