De stilte in

Door de snerpende fluittoon in m’n oren kan ik hem nauwelijks verstaan, maar volgens mij roept hij iets over de grootste teringherrie die hij ooit heeft gehoord. Ik ben het met hem eens. We hebben net de bar verlaten waar een vriend van een vriend met zijn band een optreden had. Vooral gitaren, veel kabaal, geschreeuw en weinig melodie, maar buiten mijn maat en ik scheen niemand zich daar aan te storen. Het moment waarop een net iets te oude vrouw met rossige dreadlocks mijn bier van extra schuim voorzag door met een flinke dosis consumptie in m’n gezicht te tetteren wat een geweldige band ze het vond, was voor mij het moment om op te stappen.

Het is zaterdagnacht en we bevinden ons ergens in de binnenstad, hoewel ik niet exact weet waar. Mijn denkvermogen is niet bepaald optimaal meer, maar ik weet wel dat ik het koud heb en naar huis wil. De laatste tram is al een tijdje geleden vertrokken en we hebben nog net genoeg geld over om een fiets te kopen bij een junk, mits we goed weten af te dingen. We zigzaggen door steegjes en over grachten, maar komen slechts zo nu en dan halfnaakte en wildplassende Engelse toeristen tegen.

Op de hoek van de straat staat een deur wagenwijd open. Vanaf de eerste etage dreunt er een monotone beat de straat in. Het klinkt als een feestje, maar het gebruikelijke rumoer van lallende bezoekers ontbreekt. Ik wil nog steeds naar huis, maar mijn maat is inmiddels door de voordeur verdwenen. Omdat ik geen zin heb om in de kou te blijven wachten volg ik hem de trap op. Ik mis zo nu en dan een trede en stoot een keer m’n knie. Hard. Eenmaal boven stap ik de woonkamer binnen en vraag me af waar ik nu weer ben beland. Op wat zitkussens en een tafel na is er geen meubelstuk te herkennen en de kamer wordt verlicht door slechts een enkel peertje dat aan het plafond bungelt. Een paarse.

We staan naast elkaar, midden in de woonkamer, maar niemand die zich om ons bekommert. Niemand die naar ons toekomt om te vragen wie we zijn en wat we komen doen. Op de zitkussens zitten en liggen mensen tegen elkaar aan en hier en daar over elkaar heen. Er wordt gedronken en gerookt, maar er wordt niet gesproken. De meesten hebben hun ogen dicht en schommelen een beetje heen en weer op de muziek, die behoorlijk hard staat. We kijken elkaar aan, halen onze schouders op en trekken een paar flesjes bier uit de koelkast. “Proost”, zegt mijn maat, tikt zijn flesje tegen het mijne en ploft dan neer op een van de kussens. Ik zet mijn flesje op de tafel waar een meisje net enkele witte lijntjes neerlegt. Ze heeft staartjes in het haar en besteedt geen aandacht aan me. Ik vind het allemaal prima en ga op zoek naar de wc.

Deze blijkt buiten gebruik, of tenminste, er zit iemand op die daar in slaap lijkt te zijn gevallen. Een nogal forse kerel. Hij beweegt niet en ik kan niet zien of hij nog ademt. Ik doe de deur weer dicht en stap terug de woonkamer in. Het meisje met de staartjes staat als enige rechtop en beweegt zweverig op de muziek. Dan komt ze mijn kant op en begint met mij te dansen. Dat ik verder geen moeite doe om mee te dansen lijkt haar niet te deren. Af en toe verliest ze haar evenwicht en valt tegen me aan. Mijn maat ligt inmiddels met zijn hoofd bij een meisje op schoot en laat zich over zijn hoofd aaien terwijl hij af en toe een slok van zijn bier neemt. Het staartjesmeisje slaat haar armen om mijn middel en laat haar hoofd in mijn nek vallen. Ze ademt zwaar en haar gezicht is drijfnat.

Ik probeer haar armen los te maken, maar ze klemt zich alleen maar steviger vast.
“Dans met me”, zegt ze.
“Ik moet naar huis.”
“Waar is huis?”
“Vlakbij. Ergens.”
“Ik ga mee”, besluit ze, “maar dan wil ik wel achterop.”
“Ik heb geen fiets.”
“Ik wel.” Ze haalt een sleutel uit haar zak en duwt deze in mijn hand. Dan gaat ze weer dansen en schenkt geen aandacht meer aan me.
Het is wel mooi geweest, besluit ik, en loop de trap weer af. Buiten probeer ik het sleuteltje op de fietsen voor de deur. Bij de vijfde is het raak, een roze omafiets met een bloemenmandje aan het stuur. Ik stap op en trap weg, de stilte in, op zoek naar huis.

3 gedachten over “De stilte in

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *