Archief van
Categorie: Zij

Falend Valentijn

Falend Valentijn

Haar naam was Cindy en het was in de tijd dat ik nog een voorkeur had voor blondines. Een smaak mede gevoed door Tatjana en Erika Eleniak die mij wulps toelachten vanaf mijn slaapkamermuur en mij het prille puberhoofd op hol deden slaan. Maar Cindy was ook leuk. Ze was een stuk ouder dan ik, zeker een jaar, en ongeveer twee koppen kleiner. Iets wat in die dagen nog best een hele opgave was.

Lees Meer Lees Meer

Liefde

Liefde

Schier onbewogen beweeg je je door het leven. Je rug recht, je kin fier omhoog.Je glimlach warm, je ogen stralen. Niemand die jou iets maken kan.Voor de buitenwereld verborgen, het leed dat op jou is neergedaald. De oneerlijkheid des levens in al haar facetten. Je accepteert het. Je moet wel, je hebt geen keus. Elke nieuwe dag die aanbreekt zet je opnieuw je schouders eronder, niet wetend wat die dag brengen zal. Je schikt je naar de situatie, brengt offers, vrij van enige zelfzuchtigheid. Je handelt uit liefde, het houdt je op de been.

Lees Meer Lees Meer

Naamloos

Naamloos

Stevig houdt hij haar vast. Hij weet dat hij haar elk moment zal moeten loslaten. Alles is gezegd. Zo lang mogelijk probeert hij dit moment te rekken. Zijn gezicht in haar hals, haar haren strelen zijn voorhoofd. Het maakt niet uit hoe hard hij slikt, het verlost hem niet van het brok in zijn keel. Het hart dat hij aan haar schonk slaat nu zo hard dat zijn hele lichaam er van schokt. Ze voelt het. Ze haalt diep adem en ook zij verstevigt nog eenmaal haar grip. Hij neemt alles op, probeert het te verankeren in zijn geheugen. Haar aanraking, haar geur. Zijn ogen wellen op, het is tijd. Dan laat hij los. ‘Je moet gaan’, zegt hij. Zijn stem is hees, zijn keel droog. In de deuropening draait ze nog een keer naar hem om. Hij knikt. Een kleine glimlach op zijn lippen, het is goed. Even kijkt hij haar nog na, dan is hij alleen.

Lees Meer Lees Meer

Einde

Einde

“Hoe dacht je dan dat ik zou reageren?!”
Het puntje van haar neus was knalrood geworden, iets dat immer gebeurde wanneer ze zich opwond. Ik had dit altijd zeer onaantrekkelijk gevonden, het was een van de redenen dat ik in bed het liefst het licht uit liet.
“Nou? Ga je nog wat zeggen??”
Ik had haar zojuist verteld dat ik een eind aan de relatie wilde maken en daarbij een heel verhaal opgehangen over hoe ik me geen raad wist met mezelf, dat ik tijd nodig had om uit te zoeken wie ik was en wat ik wilde en nog meer onzin om te verbloemen dat ik me gewoon verveelde met haar.

Lees Meer Lees Meer

De storm

De storm

‘Ga maar,’ zei ik, ‘aan mij heb je niets.’
Ik sprak de woorden uit en probeerde zowel haar als mijzelf te overtuigen en zij deed haar best het te begrijpen, voor ons beiden.
Haar hand reikte naar de mijne en ik keek ernaar. Aarzelend stak ik mijn hand uit en trok deze weer terug en met uitgestoken arm bleef ze me aankijken.
Ik keek naar buiten, weg van haar en in het raam waarachter de storm hevig woedde weerkaatste haar reflectie. Kalm zag ik haar staan, midden in de storm en haar mond bewoog en voorzichtige woorden rolden over haar lippen.
Ik drukte mijn gezicht verder tegen het koude raam en voelde hoe de regen aan de andere kant van het glas kapot sloeg en zij legde haar hand op mijn schouder.
‘Je kunt beter gaan,’ zei ik nogmaals en ze bleef en ik hield van haar.

Dahlia

Dahlia

Door het raam van de trein kijk ik naar buiten, naar het kerkje, de grauwe flats in de verte, de weilanden daarachter. Ik kijk naar de mensen op het perron, maar zie niet het gezicht waar ik onbewust naar zoek.  Al mijn hele leven kom ik langs dit station, soms moet ik er overstappen. Het is hier zo leeg dat ik er tot een paar jaar geleden nooit bij stil had gestaan dat dit plaatsje niet alleen een treinstation had, maar ook daadwerkelijk inwoners. Zij was er een van. Sindsdien is zij voor mij onlosmakelijk verbonden met dit station. Wanneer ik hier ben, denk ik aan haar. Soms denk ik terug aan toen, vaak is het alleen haar naam die even vlug m’n hoofd in en uit schiet. Ik vraag me af of ze hier nog woont.

Lees Meer Lees Meer

The one that got away

The one that got away

Het is alweer drie jaar geleden dat ik je leerde kennen na een tip van een oplettende vriendin. Wat vliegt de tijd. Een enkel zinnetje van mijn kant was de start van een dagelijkse mailwisseling met vele pagina’s tekst. De helft van mijn brieven aan jou schreef ik onder werktijd, men moet er hebben gedacht dat ik aan een roman werkte.  De brieven werden langer en langer. Hoe kon het dat twee levens die zich zo ver van elkaar vandaan afspeelden, zo ontzettend gelijk op waren gegaan. Ik voelde elk woord dat je zei en begreep alles wat je had meegemaakt. Andersom hoefde ik jou niets uit te leggen, je snapte me zoals geen ander dat ooit gedaan had.

Lees Meer Lees Meer

Sati

Sati

Een kort geschoren koppie onder een half over het hoofd getrokken gerafelde capuchon. In haar rechterneusvleugel blinkt een niet te missen ringetje en waar haar trui haar hals raakt, kan ik nog net een stukje van een tattoo zien. Die is nieuw, net zoals de rest van haar uiterlijk. Hoe nieuw, dat weet ik niet precies, ik had haar tot vandaag al zeker vijf jaar niet meer gezien. Ze was in de buurt, stond in haar berichtje, of ik zin had elkaar even te treffen. Mijn agenda is vaak leeg en vandaag is daarop geen uitzondering, dus waarom ook eigenlijk niet.

Lees Meer Lees Meer

Lin

Lin

(Opgenomen in de verhalenbundel ‘Zomertijd #2’ van Jaylen Books. Het boek bestelt u hier, waarmee u tevens Stichting KiKa steunt.)

Ik ontmoet haar onder stampende beats in een discotheek aan de Costa Brava. De halve avond heb ik al naar haar staan kijken, hoewel ik hetzelfde heb staan doen bij de overige vrouwelijke aanwezigen. Met mijn beste vriend had ik de afspraak gemaakt dat we elkaar zouden waarschuwen als de ander onverhoopt een lelijk meisje voor een mooie zou aanzien. Maar gezien het mormel waar hij tegenaan staat te schuren, ben ik het vertrouwen in zijn oordeel een beetje kwijt. Terwijl ik probeer te bedenken of hij gered moet worden, hij lijkt zich immers wel te vermaken, valt mijn oog opnieuw op haar. Met een vriendin staat ze op de dansvloer zich nogal mat te bewegen op de klanken van DJ Kool. Oogcontact. Ik ben verkocht en een beetje aangeschoten. Ik lach, zij lacht terug, denk ik.

Lees Meer Lees Meer