Archief van
Categorie: Column & Opinie

Het is goed vertoeven in een filter bubble

Het is goed vertoeven in een filter bubble

‘Misschien moet je weer gaan twitteren,’ zegt m’n vriendin. ‘Zo heet dat toch?’
Ik knik en schud daarna m’n hoofd. Dat is de verkeerde volgorde, maar ze snapt wat ik bedoel. Ik heb haar verteld dat ik op zoek ben naar een geschikt onderwerp om een stukje over te schrijven. Iets actueels. Er komt niks.

‘Trump misschien,’ stelt m’n vriendin voor. Ik weeg het even, heel even, maar leg het al snel opzij. Wat moet je daar in godsnaam nog over zeggen. De man is een gevaarlijke idioot die de wereld op vrijwel elk gebied een stuk lelijker en gevaarlijker maakt. Maar dat is nauwelijks een originele mening te noemen. Nee, Trump gaat het niet worden. Maar wat dan wel?

‘Toen je nog twitterde had je altijd wel ergens een mening over,’ probeert m’n vriendin nog eens. De schat. En het klopt, maar dat was het nou net: ik had overal een mening over. Ook over zaken waar ik helemaal geen mening over hoefde te hebben. En die mening ging ik dan ook nog eens luid lopen verkondigen. Dodelijk vermoeiend, waarschijnlijk niet alleen voor mijzelf.

Er zijn mensen die met een hoop bombarie hun twitteraccount sluiten. Dat deed ik niet. Een paar maanden geleden stond ik net op het punt om weer eens een overbodige mening te hebben toen ik het plots zat was. In plaats van 140 boze tekens te versturen, klikte ik naar de instellingen en een paar tellen later bestond ik daar niet meer. Daarna ging ik naar buiten, in de zon zitten. Ik kan het iedereen aanraden.

Ik besluit nu ook maar naar buiten te gaan. Nu kan het nog. De temperatuur is aangenaam, er is zelfs een zon. Straks wordt het gewoon weer koud, wat die klimaathysterici ook allemaal beweren. Winter is coming. Maar het kan zijn dat ik nu weer en klimaat door elkaar haal hoor, kan de beste overkomen.

In het park heb ik een bankje, aan het water. Ik noem het mijn bankje, hoewel het natuurlijk helemaal niet van mij is. Hij staat in een hoek waar twee vaargeulen elkaar raken, half verscholen achter een enorme boom. De Beatrixboom, heet-ie. Dat weet ik omdat ik eens een blauwe maandag probeerde te geocachen. Bij die boom zou iets liggen, maar ik vond alleen dat naambordje. En daarna het bankje. Meestal is het er leeg, maar heel soms zit er een verdwaald kijkende bejaarde. Dat zal wel vaker gebeuren nu die steeds langer alleen moeten blijven wonen, ook als ze dat eigenlijk al niet meer kunnen. Zal je net zien dat ze allemaal op mijn bankje belanden. Nu is het leeg.

Met de zon op m’n gezicht knijp ik af en toe m’n ogen even dicht en luister naar het weinige geluid om me heen. Op het wateroppervlak dobberden een paar meerkoeten. Kutbeesten zijn dat, notoire verkrachters. Zoiets las ik onlangs op internet, dus dan zal het wel waar zijn. Of misschien zijn het woerden die dat doen en scheer ik nu alle watervogels over één kam. Achter me ritselt iets in de struiken. Ik ben gelijk op m’n hoede. Voor je het weet springt er vanuit de bosjes een loerende cultuurmarxist in je nek, je weet maar nooit. Het bleek een duif.

Het is goed vertoeven in de echte wereld. Laatst nog was ik op een feestje waar helemaal niemand Wierd Duk bleek te kennen. Het was er erg gezellig. Eenmaal wierp ik voorzichtig de term oikofobie op, maar werd toen zo moeilijk aangekeken dat ik het onderwerp gauw op Oranje stuurde. Wat een klasse. Kunnen die mannen nog wat van leren.

Als er een wolk voor de zon schuift pak ik m’n telefoon erbij en open de krant. Ik lees over Barbuda. Dat is een eiland in de Caribische Zee waar 1.800 mensen wonen. Of woonden, hoeveel het er nu zijn is onbekend. Nadat Orkaan Irma er overheen trok is het zo goed als verwoest. Als de zeeën opwarmen zullen dit soort allesverwoestende stormen vaker en heftiger voorkomen, lees ik. Arme zielen in ons nagenoeg onbekende gebieden zijn als eerst de lul. De tekst wordt onleesbaar als er een whatsapp-bericht overheen komt. M’n zoon informeert vanuit de klas wat we vanavond gaan eten.

Ondertussen heb ik nog steeds geen onderwerp. Misschien moet ik weer gaan twitteren, hoor ik mezelf in gedachten m’n vriendin napraten. Voor me landt een reiger die direct met een noodvaart z’n kop in het water ramt en zo even blijft zitten. Met een lege snavel komt hij boven en kijkt me dan recht aan. Een beetje verwijtend zelfs. Dan vliegt hij weer weg. Misschien is dit niet de echte wereld, maar is dit allemaal onderdeel van mijn filter bubble. Het is hier goed vertoeven.

Veiligheid

Veiligheid

Veiligheid. Ook dit jaar staan de verkiezingsprogramma’s van de diverse partijen er weer vol mee. Veiligheid in de wereld, tegen de dreiging van terrorisme uit het Midden-Oosten en de Russen.

Maar vooral ook veiligheid in Nederland. Want veilig, dat zijn we in Nederland niet meer, tenminste, dat zou je haast denken, als je de grootste schreeuwers in de politieke arena moet geloven. Burgers voelen zich niet veilig, politici voelen zich niet veilig.

Geert Wilders, de grootste schreeuwer op het Haagse schoolplein voelt zich deze week extra onveilig vanwege een mol binnen het politieapparaat die een zwakke plek in de beveiliging had verklapt. Ja, tegen twee vriendinnen, maar dat doet er niet toe. Wilders doet niet meer mee. Had hij de debatten al afgezegd, stopt hij nu ook nog eens met flyeren. De weergaloze opkomst in Spijkenisse was blijkbaar niet voor herhaling vatbaar, dat komt mooi uit.

Maar er zijn er meer die zich onveilig voelen, veel meer. Namelijk mensen met een migratieachtergrond, zoals we tegenwoordig zeggen, en moslims in het bijzonder. Zij voelen zich onveilig omdat zij massaal verantwoordelijk worden gehouden voor de onveiligheid die er zou zijn. Al jaren zijn zij het slachtoffer van agressie, verbaal en steeds vaker ook fysiek. Nu Geert Wilders met zijn PVV zomaar de grootste kan worden op 15 maart, zijn er steeds meer streepje-Nederlanders die een plan B maken. Nederlanders, vaak hier geboren en getogen. Gestudeerd, werkend. Zij maken nu plannen om het land te verlaten omdat zij de veiligheid van henzelf en hun naasten niet meer zeker zijn. En daarover gaat het deze verkiezingen dan weer veel te weinig.


Vanaf 14 maart ligt m’n boek ‘De man die zichzelf in Auschwitz liet opsluiten’ in de winkels. Reserveren kan alvast, bijvoorbeeld hier

‘True To Myself’ van Eric Benét: Vooral niet doen wat anderen verwachten

‘True To Myself’ van Eric Benét: Vooral niet doen wat anderen verwachten

benetIk deed havo aan de rand van de stad, bijna twintig jaar geleden. Na schooltijd, soms tijdens, banjerde ik naar de platenzaak. Een beetje door het vinyl bladeren, hoewel ik toen al geen platenspeler meer bezat. Maar vooral ook je vingers langs de cd-hoesjes laten glijden. Een geoefende muziekbladeraar kon twee rijen cd’s tegelijk omver dominoën om te zien of er nog iets nieuws of interessants tussen zat. En dan met een stapeltje naar de toonbank en met koptelefoon op luisteren of het de moeite waard was. Een groot deel van mijn schamele supermarktsalarisje ging op aan cd’s. De meeste heb en luister ik nog. Soms ging het mis, zoals die keer dat ik twijfelde tussen de debuutalbums van Erykah Badu en Lutricia McNeal en met die laatste naar huis ging. Daar hebben we het niet meer over.

Lees verder op Nummer Van De Dag

De Wet van Poe

De Wet van Poe

Zonder een knipogende smiley of een ander helder vertoon van humor is het onmogelijk om een parodie te maken op fundamentalisme die niemand zal aanzien voor echt fundamentalisme

Bovenstaande is de Wet van Poe die stelt dat een parodie van iets extreems, van nature onmogelijk te onderscheiden wordt van iets oprechts. Niet iets wat tot mijn parate kennis behoort, maar afgelopen week gebeurde er iets waarna ik er via Twitter op werd gewezen dat ik – onbewust – deze wet had gedemonstreerd. En hoe.

Lees Meer Lees Meer

Pesten, dat doet je kind toch niet

Pesten, dat doet je kind toch niet

(Dit artikel verscheen op 6-10-2012 in Trouw)

Nu de Grote Vakantie ten einde is, is het Grote Loslaten weer begonnen. Ik reken mezelf niet tot het groepje zogenaamde hyperouders. Ouders in de veronderstelling invloed te kunnen uitoefenen op elk mogelijk aspect van het leven van hun kind. Dat neemt niet weg dat ik het liefst 24 uur per dag zou waken over zijn welzijn en hem te beschermen tegen elk mogelijk ongemak. Na ruim zes weken exact te hebben geweten waar mijn zoontje was en wat hij daar deed, heb ik hem nu weer voor een groot deel van de dag uit handen moeten geven aan de school. Natuurlijk weet ik daarmee wel precies wáár hij is, maar wat er binnen die muren gebeurt hoor ik hooguit achteraf.

Lees Meer Lees Meer

Theater van de angst

Theater van de angst

De islam is weer helemaal hot. De afgelopen maanden stonden voornamelijk in het teken van Europa en het ouderwetse geruzie tussen links en rechts. Het Grote Islamitische Gevaar moest hierbinnen genoegen nemen met een bijrol. Tijdelijk. Dankzij The Innocence of Muslims, en vooral de reacties die daarop volgden, is de islam opnieuw de onbetwiste hoofdact in het theater van de angst. Het filmpje had maar één doel: de vlam in de moslimpan laten slaan. De maker hiervan had zich geen beter resultaat kunnen wensen.

Lees Meer Lees Meer

Radiocolumn WNL: Weg met meningen

Radiocolumn WNL: Weg met meningen

Halverwege de jaren negentig zongen Fluitsma en Van Tijn over 15 miljoen mensen. Inmiddels zijn er op dat hele kleine stukje Aarde nog zo’n twee miljoen mensen extra en het wordt er allemaal niet leuker op. Nu is dat aantal an sich niet eens zo’n probleem, ware het niet dat van die 17 miljoen mensen er pak ‘m beet 17 miljoen de godganse dag zitten te zeiken.

Lees Meer Lees Meer

De Puinhopen van Papa

De Puinhopen van Papa

‘Dus jij voedt je zoontje helemaal alléén op? Dan zal het bij jullie thuis wel een zooitje zijn.’ Nou ja, een zooitje zou ik het niet direct willen noemen. Zolang je niet ónder het bankstel kijkt in elk geval, maar dat doet eigenlijk nooit iemand. Zeker ik niet. En natuurlijk gaat er tijdens het voetballen in de woonkamer wel eens een glas cola om, maar een huis met vlekken, daar wordt tenminste geleefd. Hoewel ook dat soms op het randje is. Vandaar dat we na het laatste incident alleen nog zwaardvechten met een helm op. En met helm bedoel ik een pan, dan worden die dingen ook nog eens gebruikt. Over servies gesproken, het wordt hoog tijd dat ik nieuwe glazen koop. De mijne zijn bijna allemaal vies. En nare luchtjes? Niks daarvan. Bij ons in huis ruik je bij binnenkomst direct de bloemen. Lavendel meestal. Soms ook ruikt het er naar een frisse zeebries, dat hangt een beetje af van welke spuitbus in de bonusaanbieding is. Maar dat wij de hele dag het schetenspel spelen, daar is haast niets van te merken.

Lees Meer Lees Meer

Chain gangs

Chain gangs

Als goedwillende, arbeidsgeschikte werkloze heb je het in veel gemeenten niet makkelijk. Je baan ging verloren, je WW-periode vloog vruchteloos voorbij. Je solliciteert je een breuk, maar tegenwoordig ben je al gauw te oud, te jong, te ervaren, te onervaren, te etnisch of te vrouw. Daar sta je dan, met lege handen én zakken, aan de poorten van de sociale dienst. Maar niet getreurd. Je hebt nu een klantmanager en die gaat jou, de klant, helpen bij het vinden van werk.

Lees Meer Lees Meer

Wie wordt de nieuwe

Wie wordt de nieuwe

Een gemiste kans. Anders kan ik het aanstellen van Louis van Gaal als nieuwe bondscoach niet noemen. Niet dat ik het oneens ben met de keus van de KNVB, maar er had zóveel meer in gezeten. Amusementstechnisch welteverstaan. Ik had me er op verheugd. Een aantal weken elke avond met chips en cola voor de buis, op zoek naar De Nieuwe Bondscoach. Twaalf kandidaten in een villa in de bossen van Zeist, die vervolgens een scala aan lullige opdrachtjes uit moeten voeren in de hoop de wekelijkse stemronde te overleven. Toegegeven, Louis zou het waarschijnlijk niet hebben gered. Hoewel hij bij de whiteboard challenge veruit de beste kruisjes en pijlen positioneert, zijn het de tirades in de dagboekkamer die niet goed vallen bij het publiek. Al na de eerste live-uitzending moet hij zijn koffers pakken en het huis verlaten.

Lees Meer Lees Meer