Archief van
Maand: december 2015

Morgen mag hij weer groot zijn

Morgen mag hij weer groot zijn

Ik word wakker door een arm die stevig om me heen wordt gewikkeld. Zijn hoofd drukt zich in mijn borstkas. Hij voelt zich niet lekker, zegt hij. Ik kijk op de klok. Het duurt nog uren voor de wekker gaat. Blijf maar thuis, hoor ik mezelf zeggen.
Dat ging makkelijk. Voor ons was dat vroeger veel lastiger. Als we konden lopen, waren we niet ziek. Meestal waren we dat ook niet, maar het viel altijd te proberen. Ik denk niet dat hij het alleen maar probeert. Z’n voorhoofd gloeit een beetje, denk ik. Misschien is het wel gewoon de slaap waarin hij alweer is gevallen. Ik aai door z’n haar, het is lang. Mooi, vind ik het zo, sinds hij zelf besluit hoe hij het draagt. Hij is nu groot. Meestal ook te groot om zo bij me te komen liggen.
Het kan zijn dat hij niet zo ziek is als hij zich zegt te voelen, maar ik neem het risico niet. Niet sinds die keer dat ik vond dat hij gewoon naar school moest en ik hem niet veel later badend in het zweet weer uit de klas moest halen omdat hij echt enorm ziek bleek. Jaren geleden, maar ik voel me er nog altijd schuldig om. Dat draag ik sowieso lang met me mee als het om hem gaat. De week waarin ik hem in huis nam kwamen we ’s avonds laat aan op het station, hij moest plassen. Ik bracht hem naar het toilet in de hal met een ingewikkelde deur die ook nog eens heel zwaar is en dacht dat hij het binnen wel alleen af kon. Dat was niet zo. De deur bleek van binnen ook heel ingewikkeld en zwaar. Hij kreeg hem niet meer open en dat kon alleen van binnenuit. Het was laat en er was verder niemand met een noodsleutel of iets dergelijks. Er was überhaupt niemand. Ik hoorde hem door de zware deur heen huilen en ik kon niets anders doen dan door de deur tegen hem zeggen dat het wel goed zou komen en dat hij kalm moest blijven en net toen ik zeker wist dat we hier een hele nacht moesten doorbrengen en ik ongeschikt voor het ouderschap was, klonk er een klik en stond hij even later triomfantelijk uit te leggen dat er binnen een grote groene knop was waar je op moest drukken. Toch voel ik me nog steeds schuldig. Hij kan het zich niet eens herinneren. Ik aai door zijn haar, morgen mag hij weer groot zijn, vandaag hoeft het even niet.