Archief van
Maand: juni 2014

Onderschatten is link

Onderschatten is link

“Dat is jouw doel,” zegt het jongetje dat samen met een meisje, misschien zijn zusje, het voetbalpleintje op komt lopen. Hij wijst naar de overkant. “En we beginnen met 3-0 voor jou.”
“Waarom?”
“Omdat je een meisje bent.” Hij kijkt er bloedserieus bij. Hier is over nagedacht.
De aftrap volgt en in nog geen minuut tijd klinkt twee keer de harde knal van leer tegen metaal.
“Nu staat het 5-0,” klinkt het vrolijk.
Ik moest daardoor even terugdenken aan mijn eerste kickboksles. Tijdens het sparren kwam ik tegenover een meisje te staan, niet per se heel jong, maar wel klein. Ik wilde niet sparren met een klein meisje, want ik geloofde dat je meisjes niet hoort te slaan. Zelfs niet als je allebei bokshandschoenen draagt. Ook wist ik niet heel goed hoe je moest verdedigen, maar dat zou wel goed zitten. Het was een klein meisje, dus daar heb je niet zoveel verdediging voor nodig. Een paar gekneusde ribben en beurse dijbenen later had ik daar eigenlijk wel wat spijt van.
Daarna moest ik tegenover een jongetje. Die was behalve klein ook jong. Hij merkte lachend op dat ik nieuw was en aan de glundering in z’n ogen te zien was hij van plan me een klein beetje in elkaar te slaan. Jammer voor hem had ik het vorige potje opgelet en na een paar tikken had hij al geen zin meer. “Je bent best wel goed man,” zei hij. Dat viel wel mee, maar met een beetje inzet kan je zo’n kind best aan. Hij lachte niet meer.
Iemand onderschatten is link, zo wisten we nu allebei.

Proloog

Proloog

Lange tijd werkte ik aan een roman, tot ik er geen zin meer in had. Dit was de proloog:

Haar mond beweegt. Daar hoort waarschijnlijk geluid bij.
Een oud rapnummer van Rakim galmt de wijde wereld in als ik de koptelefoon van m’n hoofd schuif, ‘Don’t sweat the technique’. De iconische baslijn had me weggevoerd, ver van hier. Naar een tijd waarin we hiphop luisterden en onder schooltijd onze cassettebandjes met een potlood terugspoelden om batterijen te sparen en in het weekend Yo! MTV Raps keken en ook gangstas wilden zijn, hoewel niemand dat hardop toegaf. Verder dan het dragen van baggy broeken, stoer lopen en veel schelden kwamen we niet. En de Surinaamse jongens noemden elkaar nigga en mij ook, want ondanks dat ik eerder gebroken wit ben, was ik toch ook half zwart en dus mocht het. Behalve van m´n moeder. Maar alles was in die tijd simpel en overzichtelijk, op wiskunde na, dat heb ik nooit begrepen.

Lees Meer Lees Meer

Geen zin

Geen zin

Een jaar geleden, give or take een paar weken, hing ik languit op een stoel langs een zwembad in de Macedonische zon. Voor me speurde m’n zoontje de bodem van het zwembad af op zoek naar de snorkel die bij zijn veel te grote duikbril hoorde. Naast me een koud drankje en een volle asbak, want een jaar geleden rookte ik nog (weer) ketting. Er lagen ook twee notitieboeken – een voor elk boek dat ik aan het schrijven was. Het eerste schreef ik in opdracht en ligt inmiddels in de winkels, maar daar kan ik verder niets over kwijt. Het andere was de semi-autobiografische roman die inmiddels al drie jaar m’n debuut moest worden. De eerste paar dagen van de vakantie was ik nog voortdurend bezig met aantekeningen maken en ongetwijfeld geniale invallen noteren, maar dat werd steeds een beetje minder. Tot ik helemaal geen zin meer had.

Lees Meer Lees Meer