Archief van
Maand: juli 2011

Ik weet het niet meer

Ik weet het niet meer

(Dit artikel verscheen eerder op Wat Je Zegt Ben Je Zelf)

Ik geef het eerlijk toe: ik weet het niet meer. Normaliter ben ik niet op m’n mondje gevallen, heb ik m’n zegje wel klaar, maar ik weet het gewoon echt even niet meer. Wil ik er met gestrekt been in, wil ik de nuance zoeken, of toch misschien maar gewoon de andere wang toekeren. Als moslim in dit land moet je wel over een olifantenhuid beschikken. Heb je die niet, dan kweek je er maar even gauw een, want de lading stront die dagelijk over je wordt uitgestort wordt alleen maar groter en groter. Ik betoogde al eerder dat bij alles, maar dan ook alles in dit land direct naar de islam wordt gegrepen. Als je óveral op moet reageren, dan ben je wel even zoet en persoonlijk heb ik wel iets beters te doen.

Lees Meer Lees Meer

Over paarden met stomme namen

Over paarden met stomme namen

Eerste herinneringen. Sommige mensen hebben hele spannende, maar de mijne gaat over een paard. Ik heb helemaal niets met paarden, ik heb wel eens op een paard gezeten, of een pony, en daar vond ik ook niks aan. M’n zus wel, die houdt van paarden. Of hield van paarden, vroeger. Of ze nu nog steeds van paarden houdt weet ik niet, we hebben het daar niet zo vaak over. Nooit eigenlijk.

Maar mijn eerste herinnering betreft dus een paard. In de Alkmaarse flat waar ik mijn eerste drie levensjaren door heb gebracht, keken wij uit over weilanden. En in een van die weilanden stond een paard.

Lees Meer Lees Meer

Portret van een Legende – Otis Redding

Portret van een Legende – Otis Redding

(Dit artikel verscheen tevens op Nurks)

Het is oktober in het jaar 1962 wanneer bluesgitarist Johnny Jenkins een uitnodiging krijgt om aan een opnamesessie deel te nemen in de studio van het jonge platenlabel Stax. Jenkins, wiens stijl later van grote invloed zou zijn op het gitaarspel van Jimi Hendrix, is echter niet in het bezit van een rijbewijs en gaat op zoek naar een chauffeur. Jenkins vindt een gewillig slachtoffer in de zanger van zijn band en vertrekt samen met de boomlange plattelandsjongen vanuit Georgia naar Memphis, Tennessee. Hier aangekomen neemt Jenkins’ chauffeur plaats achter de piano en terwijl hij op zijn passagier wacht, die dan een verdieping hoger in de opnamestudio bezig is, trekt hij de aandacht van muzikanten Al Jackson en Steve Cropper. De klanken van het zelfgeschreven These Arms Of Mine scheuren door de kamer en het levert de dan eenentwintigjarige Otis Redding diezelfde dag nog een platencontract op.

Lees Meer Lees Meer