Archief van
Maand: april 2011

Lieve Leon

Lieve Leon

(Geschreven voor de rubriek Lieve Leon in het radioprogramma ‘Een blok aan je been‘)

Lieve Leon,

Er moet me iets van het hart – dit land kampt met een probleem van enorme omvang. Een probleem dat al jarenlang schromelijk wordt onderschat. Een probleem zo groot dat het de schatkist, en dus ons – de brave belastingbetaler – jaarlijks een flinke duit kost. Geld dat we met zijn allen veel beter zouden kunnen besteden.

Dit probleem wordt jaar in jaar uit volstrekt genegeerd door de politiek. Sterker nog, de veroorzakers van dit probleem wordt keer op keer de hand boven het hoofd gehouden. Ze worden geknuffeld, vertroeteld en nog erger, gesubsidieerd. Dit virus, want zo kunnen we het wel noemen, gedijt als nooit te voren. Het spreidt zich uit als een enorme olievlek op het water des levens waarin jij en ik als onschuldige vogeltjes steeds grotere moeite hebben om niet kopje onder te gaan. Het is tijd om een eind te maken aan deze waanzin, het is tijd om dit probleem bij de wortel aan te pakken en voor eens en altijd uit te roeien.

Lees Meer Lees Meer

Opdat dit nooit meer zal gebeuren

Opdat dit nooit meer zal gebeuren

Hij was geen groot man. Als jongetje kon hij maar met moeite meekomen op school en stapelde onvoldoende op onvoldoende. Hij wist dan ook nooit een diploma te behalen. Hij wilde kunstschilder worden, maar leverde dusdanig prutswerk af dat hij direct werd afgewezen door de kunstacademie. De jonge Adolf probeerde vervolgens geschilderde ansichtkaartjes te verkopen, met dusdanig weinig succes dat hij veel nachten doorbracht in een daklozenpension. Nadat Adolf Hitler in 1918 het leger, waarin hij het nooit verder schopte dan korporaal, had verruild voor de politiek bleek dat hij wel degelijk een talent bezat. Hij was een begenadigd spreker en wist menig politiek tegenstander keer op keer verbaal uit te schakelen.

Lees Meer Lees Meer

Hardlopen

Hardlopen

Rustig aan beginnen, eerst even wandelen, een beetje opwarmen. De straat uit, bij het bruggetje begin ik. Bovenaan druk ik op play, muziek om het tempo te bepalen, ik zet er de pas in. Muziek schalt door de oordopjes terwijl ik richting het park ga. Eye Of The Tiger, de sfeer zit er lekker in. Dit gaat goed, dit gaat lekker. Een andere loper komt me tegemoet, we begroeten elkaar met een Hej! waaruit wederzijds respect blijkt. Wij zijn goed bezig.

Lees Meer Lees Meer

Vouwrandjes

Vouwrandjes

‘Heb je er ook eentje die je niet kunt opvouwen?’

‘Dan moet ik even kijken hoor.’
Hij keek even en trok een doosje uit de kast. Het doosje was veel te klein, daarin zat iets dat overduidelijk opgevouwen was.
‘Ja, maar die is ook opgevouwen.’
‘Ja,’ bevestigde hij, ‘die is ook opgevouwen.’
Hij keek er wat bedremmeld bij, alsof hij persoonlijk verantwoordelijk zou worden gehouden voor het opvouwen.

Lees Meer Lees Meer

Papa

Papa

De wachtkamer is benauwend, gemaakt om je ongemakkelijk in te voelen. Daar kunnen geen gekleurde stoelen, zes gele en twee blauwe, tegenop. Je mag je hier niet op je gemak voelen, je weet niet wat het bericht straks zal zijn. Ik staar naar de vloer, ik ruik het linoleum. Het ruikt overal hetzelfde, het ruikt naar ontsmettingsmiddelen en nabije dood. Ik hoor de stemmen om me heen, maar niks dringt tot me door, ik wacht alleen. Vanuit m’n ooghoeken houd ik de deur in de gaten. Iedere keer wanneer ik voetstappen dichterbij hoor komen voel ik m’n hart een beetje sneller kloppen. Hij klopt overal, in m’n borstkas, in m’n keel, in m’n hoofd. Ik voel elke slag dreunen, m’n hart. M’n hart.

Lees Meer Lees Meer

Niet meer loslaten

Niet meer loslaten

(Dit artikel verscheen eerder op Frontaal Naakt)

Hij wordt stil als ik hem vraag of hij kinderen heeft. Even zie ik hem in gedachten wegzinken, hij speelt wat met zijn vingertoppen. Eentje, zegt hij vervolgens. Een zoontje, net zes jaar oud geworden. Zijn ogen gaan glimmen en voor het eerst sinds we dit gesprek begonnen zie ik een glimlach op zijn gezicht. Heel even, dan gaan zijn mondhoeken weer naar beneden. Hij ligt in een scheiding, vertelt hij. Nadat hij werkloos was geraakt en de hele dag thuis was, waren de spanningen hoog opgelopen. Ze hadden besloten dat hij zou vertrekken, een dag later stond hij in de slaapkamer zijn koffer in te pakken zonder een idee te hebben waar zijn volgende slaapplaats zou zijn. Ik hoor hem zwijgend aan. Hij geeft me meer informatie dan waar ik om heb gevraagd, maar ik zie dat hij wil vertellen. Ik leg m’n pen neer, aantekeningen maken is even niet noodzakelijk.

Lees Meer Lees Meer