Hitam & Sinar

Hitam & Sinar

In Den Haag stond het grote huis. Het familiehuis. Het was het huis dat mijn overgrootvader* kocht nadat hij met de boot vanuit Indonesië in Nederland was aangekomen. Het huis waar een voor een de familieleden die met latere boten volgden hun intrek namen. Ook mijn moeder woonde er tijdelijk, nadat zij met mijn opa, oma en tante de tropen hadden moeten verlaten. Toen ik het huis leerde kennen woonden zij er al lang niet meer. Mijn overgrootvader heb ik…

Lees Meer Lees Meer

Buitengesloten

Buitengesloten

Ik schrok van de deurbel. Goed, nu schrik ik altijd wel een beetje van de deurbel, maar van deze nog iets meer. Het was namelijk de bel van m’n voordeur, en niet die van het gesloten portiek. Ik heb een klein raam in die voordeur, met luxaflex ervoor (die verkopen ze ook in heel kleine maatjes). Daar tuurde ik doorheen, maar ik zag niemand. Ik dacht dat het M. was die een grap uithaalde en stiekem om de hoek was…

Lees Meer Lees Meer

Gedrocht

Gedrocht

Ik ben misvormd, mismaakt, malheureus. Ik ben Vincent uit Beauty & The Beast, ik ben the elephant man. Ik ben afgrijselijk, afzichtelijk, afstotelijk, ik ben een aberratie die het daglicht niet verdraagt. En het is allemaal de schuld van de kaakchirurg. Toen ik een jaar of 15 was, moesten er hoektanden getrokken worden om m’n konijnengebit weer een beetje op z’n plek te drukken. Allemaal leuk en aardig, alleen werkte de verdoving slechts aan één kant. Het gevolg: een tandarts…

Lees Meer Lees Meer

Genieten

Genieten

Dinsdag 14 maart werd ik wakker met de gedachte: vandaag ligt m’n boek in de winkel. Ik had de dag vrijgehouden, want dat leek me wel toepasselijk. ‘Je moet van die dag genieten,’ werd me door meerdere mensen verzekerd, dus dat was ik van plan. Genieten. Maanden naartoe geleefd, genieten zou ik. ’s Ochtends had ik een afspraak bij de orthodontist met M. Hij moet misschien een beugel. Ik zie niet waarom, maar mensen die er meer verstand van hebben…

Lees Meer Lees Meer

Veiligheid

Veiligheid

Veiligheid. Ook dit jaar staan de verkiezingsprogramma’s van de diverse partijen er weer vol mee. Veiligheid in de wereld, tegen de dreiging van terrorisme uit het Midden-Oosten en de Russen. Maar vooral ook veiligheid in Nederland. Want veilig, dat zijn we in Nederland niet meer, tenminste, dat zou je haast denken, als je de grootste schreeuwers in de politieke arena moet geloven. Burgers voelen zich niet veilig, politici voelen zich niet veilig. Geert Wilders, de grootste schreeuwer op het Haagse…

Lees Meer Lees Meer

Joost en het laatste bastion

Joost en het laatste bastion

‘Bismillah’ Mo en Rachid trekken de wollen mutsen stevig over hun hoofd. Alleen de ogen zijn nog vrij en en er is een kleine opening bij de mond om adem te kunnen halen. Of om een sigaret te roken. Maar Mo en Rachid roken niet, ook niet vanavond, nu alles staat of valt met hun geplande actie en de zenuwen door hun beider lijf gieren. ‘Verman jezelf, a sahbi,’ zegt Mo. Hij slaat zijn partner stevig tegen de zijkant van…

Lees Meer Lees Meer

2016

2016

In januari overleed m’n oma, de enige die ik nog had. Veel slechter had het jaar niet kunnen beginnen. Ik mis haar nog steeds. En als afsluiter van het jaar had ik ook wel wat leukers kunnen bedenken dan dat auto-ongeluk, maar soit, iedereen is er zonder kleerscheuren vanaf gekomen. En ik heb een keer soit kunnen schrijven in een stukje. De rest van 2016 was eigenlijk best wel een goed jaar. Voor mij dan, voor de rest van de…

Lees Meer Lees Meer

Discobowlen

Discobowlen

Wat het nog eens extra vervelend maakt, is dat ik daar helemaal niet hoorde te rijden. Niet daar en niet op dat tijdstip. Ik reed per ongeluk de afslag naar de ring voorbij, waarna ik besloot niet te keren, maar gewoon binnendoor te rijden. De rit duurt even lang en omdat ik m’n ruiten eerst had moeten ontdooien, waren we ook al bijna tien minuten later vertrokken dan gepland. Het is donker, maar helder. Het regent een beetje, maar het…

Lees Meer Lees Meer

Acht jaar samen

Acht jaar samen

Precies acht jaar geleden reed ik naar Drenthe. De weg die ik zo vaak had afgelegd dat ik ‘m met m’n ogen dicht kon rijden. De A6 naar Lelystad, daar afbuigen naar Harderwijk, de A28 tot voorbij Zwolle, dan de A37 naar Emmen. ’s Avonds laat of ’s ochtends vroeg in het weekend kon je vanaf Zwolle flink gas geven. Het is normaliter bijna twee uur rijden, maar m’n record staat op vijf kwartier. Precies acht jaar geleden had ik…

Lees Meer Lees Meer

Twijfel

Twijfel

Terwijl de redacteur zich buigt over de tienduizenden woorden die ik hem heb gestuurd, is bij mij het Grote Twijfelen toegeslagen. Had ik dit allemaal niet veel beter kunnen vertellen? Leuker? Mooier op kunnen schrijven? En heb ik eigenlijk wel alles verteld had ik had willen vertellen? Moeten vertellen? En maak ik mezelf er niet te makkelijk vanaf door straks juist met dít boek op de proppen te komen? Ik bedoel, ik wilde verdorie toch schrijver zijn, moet ik dan…

Lees Meer Lees Meer