Joost en het laatste bastion

Joost en het laatste bastion

‘Bismillah’ Mo en Rachid trekken de wollen mutsen stevig over hun hoofd. Alleen de ogen zijn nog vrij en en er is een kleine opening bij de mond om adem te kunnen halen. Of om een sigaret te roken. Maar Mo en Rachid roken niet, ook niet vanavond, nu alles staat of valt met hun geplande actie en de zenuwen door hun beider lijf gieren. ‘Verman jezelf, a sahbi,’ zegt Mo. Hij slaat zijn partner stevig tegen de zijkant van…

Lees Meer Lees Meer

2016

2016

In januari overleed m’n oma, de enige die ik nog had. Veel slechter had het jaar niet kunnen beginnen. Ik mis haar nog steeds. En als afsluiter van het jaar had ik ook wel wat leukers kunnen bedenken dan dat auto-ongeluk, maar soit, iedereen is er zonder kleerscheuren vanaf gekomen. En ik heb een keer soit kunnen schrijven in een stukje. De rest van 2016 was eigenlijk best wel een goed jaar. Voor mij dan, voor de rest van de…

Lees Meer Lees Meer

Discobowlen

Discobowlen

Wat het nog eens extra vervelend maakt, is dat ik daar helemaal niet hoorde te rijden. Niet daar en niet op dat tijdstip. Ik reed per ongeluk de afslag naar de ring voorbij, waarna ik besloot niet te keren, maar gewoon binnendoor te rijden. De rit duurt even lang en omdat ik m’n ruiten eerst had moeten ontdooien, waren we ook al bijna tien minuten later vertrokken dan gepland. Het is donker, maar helder. Het regent een beetje, maar het…

Lees Meer Lees Meer

Acht jaar samen

Acht jaar samen

Precies acht jaar geleden reed ik naar Drenthe. De weg die ik zo vaak had afgelegd dat ik ‘m met m’n ogen dicht kon rijden. De A6 naar Lelystad, daar afbuigen naar Harderwijk, de A28 tot voorbij Zwolle, dan de A37 naar Emmen. ’s Avonds laat of ’s ochtends vroeg in het weekend kon je vanaf Zwolle flink gas geven. Het is normaliter bijna twee uur rijden, maar m’n record staat op vijf kwartier. Precies acht jaar geleden had ik…

Lees Meer Lees Meer

Twijfel

Twijfel

Terwijl de redacteur zich buigt over de tienduizenden woorden die ik hem heb gestuurd, is bij mij het Grote Twijfelen toegeslagen. Had ik dit allemaal niet veel beter kunnen vertellen? Leuker? Mooier op kunnen schrijven? En heb ik eigenlijk wel alles verteld had ik had willen vertellen? Moeten vertellen? En maak ik mezelf er niet te makkelijk vanaf door straks juist met dít boek op de proppen te komen? Ik bedoel, ik wilde verdorie toch schrijver zijn, moet ik dan…

Lees Meer Lees Meer

Ik las twee boeken (en schreef er een)

Ik las twee boeken (en schreef er een)

Hoeveel ik lees hangt doorgaans af van hoeveel ik te doen heb. Heb ik weinig te doen, lees ik ook weinig. Dan lig ik zonder schuldgevoel op de bank en probeer ik Netflix uit te spelen. Tussendoor blader ik kranten door en benut ik m’n digitale abonnement op The New Yorker (zeggen dat je een abonnement op The New Yorker hebt, is als voortdurend ongevraagd zeggen dat je geen tv hebt. Of aan crossfit doet). Ongelezen boeken blijven ongelezen op…

Lees Meer Lees Meer

Lezen en schrijven

Lezen en schrijven

Ik leerde mezelf lezen nog voor ik naar school ging. Mijn oudere zus gaf de voorzet, mijn moeder hielp, maar daarna deed ik het meeste zelf. Gewoon door veel te lezen. Alles. Omdat ik dat graag wilde. Toen ik in de kleuterklas zat, wat nu groep 2 is, stopte de juf met het meegeven van voor de ouders bestemde brieven in open enveloppen. Mijn klasgenootjes gaven die namelijk aan mij, zodat ik ze hen voor kon lezen. Ik kan me…

Lees Meer Lees Meer

Bang

Bang

Vorige week was ik voor het eerst bang. Tenminste, voor het eerst in mijn volwassen leven. Niet dat ik zo ontzettend onverschrokken ben, maar ik kom nu eenmaal nooit in situaties waar ik ergens voor moet vrezen. Maar vorige week was ik dus bang. Het duurde maar heel even. En het duurde daarna nog eens een week voor ik doorhad dat ik inderdaad bang was geweest. Het zit zo. Ik ga over drie weken een weekend naar Parijs. Het is…

Lees Meer Lees Meer

Morgen mag hij weer groot zijn

Morgen mag hij weer groot zijn

Ik word wakker door een arm die stevig om me heen wordt gewikkeld. Zijn hoofd drukt zich in mijn borstkas. Hij voelt zich niet lekker, zegt hij. Ik kijk op de klok. Het duurt nog uren voor de wekker gaat. Blijf maar thuis, hoor ik mezelf zeggen. Dat ging makkelijk. Voor ons was dat vroeger veel lastiger. Als we konden lopen, waren we niet ziek. Meestal waren we dat ook niet, maar het viel altijd te proberen. Ik denk niet…

Lees Meer Lees Meer

De gelukszoeker

De gelukszoeker

Stevig houdt de tienjarige Amaani zich vast aan haar moeder. Op haar schoot heeft ze haar kleine broertje. Twee andere broertjes zitten huilend bij moeder op schoot. Ze hebben honger. Het is druk, de ruimte is afgeladen. Mensen huilen, schreeuwen, maken ruzie. Hier en daar verstaat Amaani wat er wordt gezegd, maar het merendeel is in talen die ze niet begrijpt. Naast Amaani zit een man, jonger dan haar moeder, maar een stuk ouder dan zij zelf. Zijn bezwete lijf…

Lees Meer Lees Meer